aan de zonnegod die dan uiteindelijk mijn gebed toch heeft verhoord. Ik dank u op mijn blote knietjes dat het op mijn trouwdag stralend weer was. Nog een beetje friskes maar daar zwijgen we over...
Het was een zalige dag die nog altijd een glimlach op mijn lippen brengt als ik er terug aan denk. Alles is gelopen zoals ik wilde, geen stress, relaxed met de mensen die je het liefst om je heen hebt.
De huwelijksreis heeft enorm deugd gedaan. Ook hier hetzelfde concept, huurautotje en we zien wel waar we terecht kunnen, geen stress. Hele mooie dingen gezien, hele lieve mensen ontmoet, lekker gegeten en gedronken, zalig niks gedaan aan het strand. De Peloponesos heeft het allemaal. Absoluut een aanrader!
En nu back to reality....
Gebed aan de Zonnegod
Gedachtendoos kijkt naar de voorspellingen voor zaterdag en denkt dat de weergoden mijn vorig pleidooi maar niks vonden... Ik probeer het opnieuw en nu wat duidelijker:
Lieve Zonnegod,
Laat aub zaterdag jouw Stralende Zelf zien boven Gent. Verjaag de boze wolkengod, droog de regengod uit, verbrand de koudegod en plak de windgod zijne mond dicht. Een bruid moet stralen en dat kan ik alleen maar als er geen kiekenvel op mijn blote armen staat, als ik niet moet ineenkrimpen van de kou, als ik me niet moet verstoppen onder een paraplu en als mijn kapsel niet alle kanten uitsteekt. En kom nu niet af dat mijnen bruidegom mij maar warm moet houden. Die heeft het op dat moment te druk met zijnen tekst van buiten te leren.
Voila, dus nog even voor de duidelijkheid, we hebben het hier over nu zaterdag 27 april 2013 van 10 tot 19u, 't is maar dat je je niet vergist van dag... Temperatuur graag tussen 20 en 25 graden, dat mag je zelf kiezen, wel in de plus hé.
Natuurlijk krijg je daarvoor iets in de plaats: mijn eeuwigdurende dankbaarheid en devotie. En als je het niet voor mij wil doen, doe het dan voor de mama en de papa, zij willen hun dochter waarvan ze nooit verwacht hadden dat die ooit nog eens ging trouwen alles geven, dus ook een stralende, zonnige, warme trouwdag.
Dank u wel en een dikke knuffel op voorhand
uw toegewijde dienares
Gedachtendoos
Lieve Zonnegod,
Laat aub zaterdag jouw Stralende Zelf zien boven Gent. Verjaag de boze wolkengod, droog de regengod uit, verbrand de koudegod en plak de windgod zijne mond dicht. Een bruid moet stralen en dat kan ik alleen maar als er geen kiekenvel op mijn blote armen staat, als ik niet moet ineenkrimpen van de kou, als ik me niet moet verstoppen onder een paraplu en als mijn kapsel niet alle kanten uitsteekt. En kom nu niet af dat mijnen bruidegom mij maar warm moet houden. Die heeft het op dat moment te druk met zijnen tekst van buiten te leren.
Voila, dus nog even voor de duidelijkheid, we hebben het hier over nu zaterdag 27 april 2013 van 10 tot 19u, 't is maar dat je je niet vergist van dag... Temperatuur graag tussen 20 en 25 graden, dat mag je zelf kiezen, wel in de plus hé.
Natuurlijk krijg je daarvoor iets in de plaats: mijn eeuwigdurende dankbaarheid en devotie. En als je het niet voor mij wil doen, doe het dan voor de mama en de papa, zij willen hun dochter waarvan ze nooit verwacht hadden dat die ooit nog eens ging trouwen alles geven, dus ook een stralende, zonnige, warme trouwdag.
Dank u wel en een dikke knuffel op voorhand
uw toegewijde dienares
Gedachtendoos
Wat gaat de tijd toch snel
Nog minder dan 4 weken en het is zover. De grote dag... Het begint nu toch te kriebelen. Maar misschien is dat eerder omdat er nog wat dingen moeten gedaan worden die ik altijd uitgesteld heb met de gedachte: och nog tijd genoeg...
Overmorgen wordt het trouwkleed aangepast. Mijn inspanningen met sporten en eten zijn de laatste weken weer afgeweken in de slechte richting, dus de 7 cm buik die ik kwijt was, zijn er ondertussen maar 5,5 meer... Maar aan de andere kant denk ik dan: ik wil dat trouwkleed achteraf nog kunnen aandoen om te gaan tangodansen en als ik zowiezo niet op dat laag gewicht kan blijven is het beter nu wat uit te zetten :-) Kromme redenering? Ja misschien...
En als we dan toch over eten bezig zijn. Vandaag de hapjeslijst van de traiteur binnen gekregen (heb ik al gezegd dat het geen avondfeest wordt maar enkel een receptie en fuif?) en het water liep me al in de mond van veelzeggende benamingen zoals: praline van asperges en makreelmousse of glaasje erwtenmousse met krab... Jammie jammie.
Eén ding nog. Een pleidooi aan de weergoden vanuit de grond van mijn hart: laat het aub 15 graden warmer zijn, windstil en een stralend zonnetje. 't Is maar dat ik niet zou bevriezen...
Overmorgen wordt het trouwkleed aangepast. Mijn inspanningen met sporten en eten zijn de laatste weken weer afgeweken in de slechte richting, dus de 7 cm buik die ik kwijt was, zijn er ondertussen maar 5,5 meer... Maar aan de andere kant denk ik dan: ik wil dat trouwkleed achteraf nog kunnen aandoen om te gaan tangodansen en als ik zowiezo niet op dat laag gewicht kan blijven is het beter nu wat uit te zetten :-) Kromme redenering? Ja misschien...
En als we dan toch over eten bezig zijn. Vandaag de hapjeslijst van de traiteur binnen gekregen (heb ik al gezegd dat het geen avondfeest wordt maar enkel een receptie en fuif?) en het water liep me al in de mond van veelzeggende benamingen zoals: praline van asperges en makreelmousse of glaasje erwtenmousse met krab... Jammie jammie.
Eén ding nog. Een pleidooi aan de weergoden vanuit de grond van mijn hart: laat het aub 15 graden warmer zijn, windstil en een stralend zonnetje. 't Is maar dat ik niet zou bevriezen...
is effe kapot
of met andere woorden, is moe, voelt zich niet goed, zou zich het liefst willen verstoppen.
't zal wel aan't weer liggen zeker? 26 maart en hier ligt nog sneeuw in de straat. Die ook nog eens opgebroken is, waardoor de gang er vreselijk vuil bij ligt, wat ook niet bijdraagt aan mijn humeur...
Kruipt nu echt weg want wil mensen niet vervelen met haar gezaag. Het zal wel overgaan...
't zal wel aan't weer liggen zeker? 26 maart en hier ligt nog sneeuw in de straat. Die ook nog eens opgebroken is, waardoor de gang er vreselijk vuil bij ligt, wat ook niet bijdraagt aan mijn humeur...
Kruipt nu echt weg want wil mensen niet vervelen met haar gezaag. Het zal wel overgaan...
Verklappen of toch maar niet?
Gedachtendoos zit al een tijdje met een dilemma. Hoe met "Het Project" omgaan op mijn werk? Sommige collega's zijn op de hoogte van wat ik volgend jaar wil gaan doen: Drie maanden Teacher Training Course Yoga, wat verder reizen en voor de rest blijven alle mogelijkheden open. Nochtans zijn dit enkel de collega's die niet direkt hinder gaan ondervinden wanneer ik er voor minimum een jaar tussenuit trek. De collega's die er wel hinder gaan van ondervinden weten nog van niks. Wanneer en hoe moet ik ze het vertellen? Het hoe is niet zo moeilijk, dat zal gewoon op gedachtendoos haar manier zijn: the facts zonder al te veel poespas errond.Maar het wanneer... Dat ligt veel moeilijker. Ik wil ze het graag zeggen na de huwelijksreis, dus ergens in juni. Dan weten ze ervan en moet ik niet constant op mijn woorden letten want soms liggen er dingen op het puntje van mijn tong die ik weer snel moet inslikken... Mensen in mijn omgeving zeggen me dat juni nog veel te vroeg is. Om loopbaanonderbreking aan te vragen is september tijd genoeg. Ze hoeven dat daarvoor niet te weten, stel je voor dat ze je ontslagen.
Ja... stel je voor... Ik begrijp hun woorden, ik zie zelfs de logica ervan maar ik voel me er niet goed bij. De beslissing om in januari 2014 de boeken dicht te doen en een andere richting uit te gaan is voor mij persoonlijk al bijna een jaar geleden gevallen. De eerste 6 maanden bleef het eerder bij een abstract idee maar nu wordt het meer en meer concreet. We beginnen echt na te denken hoe we dingen praktisch kunnen gaan aanpakken. En daardoor heb ik ergens een gevoel alsof ik achterbaks ben, alsof ik een masker opzet. Ik zou er zo graag openlijk over kunnen praten maar natuurlijk weet je nooit hoe ze gaan reageren. En met "ze" bedoel ik dan eerder de mensen die boven mij staan en die beslissen over wel of geen loopbaanonderbreking, wel of geen C4.
Tijd brengt raad? Wat zou jij doen in mijn plaats? Vertellen in juni of wachten tot september?
Ja... stel je voor... Ik begrijp hun woorden, ik zie zelfs de logica ervan maar ik voel me er niet goed bij. De beslissing om in januari 2014 de boeken dicht te doen en een andere richting uit te gaan is voor mij persoonlijk al bijna een jaar geleden gevallen. De eerste 6 maanden bleef het eerder bij een abstract idee maar nu wordt het meer en meer concreet. We beginnen echt na te denken hoe we dingen praktisch kunnen gaan aanpakken. En daardoor heb ik ergens een gevoel alsof ik achterbaks ben, alsof ik een masker opzet. Ik zou er zo graag openlijk over kunnen praten maar natuurlijk weet je nooit hoe ze gaan reageren. En met "ze" bedoel ik dan eerder de mensen die boven mij staan en die beslissen over wel of geen loopbaanonderbreking, wel of geen C4.
Tijd brengt raad? Wat zou jij doen in mijn plaats? Vertellen in juni of wachten tot september?
Abonneren op:
Posts (Atom)