Werken en het gedoe errond deel 2

Een week na het boze telefoontje uiteindelijk mijn gesprek met de baas gehad. De toon was heel anders dan tijdens het telefoontje. Toen hij begon met te vragen hoe het met me was dacht ik: ha je hebt je managementboek gelezen...

Een verontschuldiging is er niet uitgekomen, veel nieuws ook niet: weer het verhaal van die aantal klantenbezoeken en dat ik daar op afgerekend zou worden. Niet persé door hem maar wel door het hoger management. Ja natuurlijk...

Ik heb hem verteld van mijn voornemen om volgend jaar een jaar tijdskrediet op te nemen. En toen werd het stil aan de overkant. Voor eventjes. Hij had zijn antwoord vrij snel klaar: dat hij dat allemaal vanuit persoonlijk perspectief wel begreep maar dat het niet zo evident zou zijn dat dit zomaar zou aanvaard worden. Want ja, ik moest toch begrijpen dat ik met mijn productkennis en klantenkennis niet zomaar door eender welke interimmer kon vervangen worden. Huh? Nu ben ik ineens onmisbaar, ik dacht dat ik vijf minuten geleden een andere klok hoorde luiden... Wat het er ook van is, de bal is aan het rollen, het hoger management wordt ingelicht. Ik verwacht nog een stevige discussie vooraleer de verlossende handtekening zal gezet worden. Als ze al gezet wordt...

Nu, de aanvraag voor de teacher training course in binnen. Normaal zou ik binnen drie weken moeten weten of ik toegelaten wordt. En handtekening of niet, ik ga. Met of zonder tijdskrediet.

Werk en al het gedoe errond

Ik werk niet graag. Maar dat heb ik hier al een paar keer neergeschreven. Ik ben eigenlijk gewoon jaloers op de mensen die hun werk graag doen, die er fluitend voor uit hun bed komen, die om half 6 's avonds opkijken van "huh is het al zo laat?" Ik ben er dus geen van de die.

Ik sleep me 's morgens naar mijn pc, vraag me dikwijls af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Ik doe alleen wat ik echt moet doen, ik zal dus zelden zelf werk gaan zoeken. Aan mijn aantal klantenbezoeken kom ik nooit. Maar mijn klanten krijgen wel snel antwoord op hun vragen want ik heb mezelf niet overladen met werk ;-)

Ik weet dat ik tot nu toe al twee en een half jaar goed wegkom met het beetje dat ik wel doe. Mijn cijfers zijn goed dus veel kunnen ze niet zeggen maar vandaag is er toch een emmer overgelopen bij mijn baas. En dat om een domme mail die ik hem gestuurd had... Ik heb een boze telefoon gekregen, dat mijn motivatie niet goed zat (euh ja, daar kan ik niet veel op zeggen dus maar wijselijk gezwegen), dat ik wat meer initiatief moet nemen (hmm, ja wat werk betreft. Nee wat problemen oplossen betreft, ik roep hem alleen te hulp bij hetgene dat ik zelf niet opgelost krijg en moet hij nu net daarover vallen), dat ik veel verlof neem (duh, hij heeft evenveel verlof als ik, neem hem dan ook hé en sorry dat ik gebruik maak van mijn recht op educatief verlof) en dat wij eens dringend moesten samenzitten om dit allemaal te bespreken...

Benieuwd wat het gaat worden. Veel nieuws zal het weer niet zijn. Nee hoor, er wordt niet vergeleken met mijn 10 jaar jongere collega die niet weet wat ze eerst moet doen, haar klanten maar drie weken na datum antwoordt, volledig overstresst is maar wel veel meer dan haar vooropgesteld aantal bezoeken doet. Maar je zou er toch beter een voorbeeld aan nemen... Ja...Ik vraag me dan ook af of het geen goed moment is om hem van mijn plannen voor 2014 op de hoogte te stellen. Dan weet hij ineens waar het gebrek van motivatie vandaan komt... Het is nog vroeg en waarschijnlijk neem ik een groot risico maar wanneer is het wel het goede moment?  Eerst maar eens het gesprek afwachten, het was wel dringend maar een datum is er nog niet vastgelegd. Ik heb hem nochtans gezegd wanneer ik wel en niet kon. Tja, wie heeft er dan een gebrek aan initiatief...;-)

Wordt vervolgd...

Verklappen of toch maar niet?

Gedachtendoos zit al een tijdje met een dilemma. Hoe met "Het Project" omgaan op mijn werk? Sommige collega's zijn op de hoogte van wat ik volgend jaar wil gaan doen: Drie maanden Teacher Training Course Yoga, wat verder reizen en voor de rest blijven alle mogelijkheden open. Nochtans zijn dit enkel de collega's die niet direkt hinder gaan ondervinden wanneer ik er voor minimum een jaar tussenuit trek. De collega's die er wel hinder gaan van ondervinden weten nog van niks. Wanneer en hoe moet ik ze het vertellen? Het hoe is niet zo moeilijk, dat zal gewoon op gedachtendoos haar manier zijn: the facts zonder al te veel poespas errond.Maar het wanneer... Dat ligt veel moeilijker. Ik wil ze het graag zeggen na de huwelijksreis, dus ergens in juni. Dan weten ze ervan en moet ik niet constant op mijn woorden letten want soms liggen er dingen op het puntje van mijn tong die ik weer snel moet inslikken... Mensen in mijn omgeving zeggen me dat juni nog veel te vroeg is. Om loopbaanonderbreking aan te vragen is september tijd genoeg. Ze hoeven dat daarvoor niet te weten, stel je voor dat ze je ontslagen.

Ja... stel je voor... Ik begrijp hun woorden, ik zie zelfs de logica ervan maar ik voel me er niet goed bij. De beslissing om in januari 2014 de boeken dicht te doen en een andere richting uit te gaan is voor mij persoonlijk al bijna een jaar geleden gevallen. De eerste 6 maanden bleef het eerder bij een abstract idee maar nu wordt het meer en meer concreet. We beginnen echt na te denken hoe we dingen praktisch kunnen gaan aanpakken. En daardoor heb ik ergens een gevoel alsof ik achterbaks ben, alsof ik een masker opzet. Ik zou er zo graag openlijk over kunnen praten maar natuurlijk weet je nooit hoe ze gaan reageren. En met "ze" bedoel ik dan eerder de mensen die boven mij staan en die beslissen over wel of geen loopbaanonderbreking, wel of geen C4.

Tijd brengt raad? Wat zou jij doen in mijn plaats? Vertellen in juni of wachten tot september?

Kommer en kwel?

Wanneer je een aantal blogs volgt, lees je redelijk wat kommer en kwel. In de krant is het ook van datte. In mijn omgeving ook. Het lijkt wel alsof er niets anders meer is. En natuurlijk kan gedachtendoos niet ontbreken. 't Is maandag dus voor mij is het ook allemaal kommer en kwel. Ik kijk nu al uit naar het weekend... De week is nog maar een halve dag bezig en de fut is er al helemaal uit.

En toch wou ik het eigenlijk helemaal niet hebben over kommer en kwel. Het zonneke schijnt, ik leef, ben gezond, heb een dak boven mijn hoofd, heb een ventje dat mij graag ziet, heb een kat die vreselijk lief kan zijn, heb buren die behulpzaam zijn (is ooit wel anders geweest...), heb een job (wel eentje die ik niet altijd even graag doe, maar in tijden van crisis mag men niet te kieskeurig zijn hé). Allemaal dingen om dankbaar om te zijn. En dat wou ik even kwijt. Ik wou even gewoon dank u zeggen.

Maar ik zou nog veel meer dank u zeggen als ik niet moest gaan werken en er toch centjes zouden binnenkomen, als ik mijn yogadroom kon uitbouwen, als ik in een warm land kon gaan wonen. Als ik elke dag tijd en fut zou hebben om gezond te koken, te sporten, te lezen, te leren. Ooit nog es...

Waarom werken?

Overlaatst een klein gesprekje gehad met een collega. Ik had op een onbewaakt ogenblik laten vallen dat ik het beu was, dat ik er genoeg van had. De grote waar-ben-ik-in-godsnaam-mee-bezig vraag, de waarvoor-doe-ik het. Haar antwoord was: om geld te verdienen. Ja dat is juist, maar tot welke prijs? Hoever wil ik (en jij) gaan om elke maand een mooi bedrag op mijn bankrekening gestort te krijgen? Tot ik ziek word? Tot ik het echt niet meer zie zitten? Tot mijn lichaam stop zegt omdat het al die stress niet meer aankan? Tot mijn relatie springt omdat ik diezelfde stress op mijn ventje uitwerk?

In alle bovenstaande gevallen is het al te laat, zijn de gevolgen al veel te groot geworden, zijn ze misschien zelfs niet meer om te keren. En waarvoor heb je het dan gedaan? Om geld te verdienen om dingen te kopen die je eigenlijk niet nodig hebt, die je dikwijls meer kosten dan ze waard zijn en die je alleen maar kopzorgen bezorgen (Shit, ik heb die iPhone toch niet ergens laten liggen, ondertussen heel je handtas op zijn kop zetten met een hartslag die de pan uitswingt...). En daardoor heb je de dingen die er echt toe doen verwaarloosd.

Wat zijn de dingen die er echt toe doen? Voor mij zijn dat dingen die je niet met geld kan kopen: vriendschap, liefde, gezondheid, geluk, verwondering. Ook nieuwe dingen leren, genieten van wat er nu is, kleine attenties opmerken en appreciëren. Wanneer ik de stress van me kan afzetten, het allemaal effe kan loslaten, merk ik veel meer dingen op: een voorbijganger die in zichzelf glimlacht, een mooie lucht, iemand die voor je stopt aan een zebrapad en daarbij vriendelijk knikt. De kat die om een aaike komt bedelen. Mijn ventje die me met een glimlach om zijn lippen zijdelings aankijkt. Allemaal dingen die ik niet opmerk als mijn hoofd vol is met dingen die ik nog moet doen, die ik absoluut niet mag vergeten want stel je voor dat ze niet tevreden van me zijn? Stel je voor dat het geld op het einde van de maand er niet zou komen. Wat zou er dan gebeuren? Zou ik minder gestresst zijn omdat niets meer moet? Zou ik de belangrijke dingen wel opmerken? Of zou ik me juist zorgen gaan maken over andere dingen? Zit het in de natuur van de mens om zich altijd maar met morgen bezig te houden? Zou de wereld een betere plaats zijn als we allemaal wat meer met vandaag bezig waren, wat minder met geld en wat meer met de essentie?

Want stel je voor dat je dood zou zijn. Het is een zinnetje dat ik elders op het internet gelezen heb en dat me aan het denken heeft gezet. Als je dood zou zijn, hoe wil je dan herinnerd worden? Als iemand die nergens tijd voor had omdat ze nog vanalles moest doen (wat dat vanalles dan ook mocht wezen), als iemand die zijn of haar werk boven al de rest zette? Uiteindelijk ben je niets, beteken je niets in deze wereld. De wereld draait door met of zonder jou, geen haan die ernaar kraait. Dus waar maak ik me eigenlijk zorgen over? Het is gewoon een kwestie van er even anders tegenaan kijken. En dat ga ik nu doen. 't Is vrijdagavond, alle dingen die nog moeten, zullen er maandag ook nog wel zijn, ik ga ze mijn weekend niet laten domineren. Ik ga genieten van de belangrijke dingen in het leven...

Vind ik niet leuk

Met een slaapkop de blackberry opzetten. Een zeer verwijtende mail van Black (mijn teamleader) te lezen krijgen. Geheel onterecht. The Boss in cc. Ik was er niet goed van, maar wel ineens klaarwakker! Vlammende mail teruggestuurd, misschien ook niet zo'n goed idee...

Weer maar eens gesterkt in het idee om Het Project echt uit te voeren.
Bijna weekend, bijna vakantie... Het is nodig...

Op een dag vind je de job van je leven...

en dan ben je weg.  Die dag mag er voor mijn part snel aankomen. Zoals je kan lezen op de "wie ben ik"-pagina werkt gedachtendoos niet met volle goesting. Naar de buitenwereld toe heb ik een ideale job. Niet slecht betaald, allerlei extralegale voordelen zoals o.a. een bedrijfswagen, GSM, groeps- en hospitalisatieverzekering etc. Ook veel vrijheid. Omdat ik een externe functie heb, deel ik mijn dag zelf in, hoef ik niet elke dag naar kantoor en mag ik mijn administratie van thuis uit doen. Zolang mijn cijfers goed zijn, wordt er weinig op mijn vingers gekeken. Ideaal dus. Maar toch vraag ik me meer dan eens af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Meer dan de helft van mijn dagen denk ik dat ik dit absoluut niet wil blijven doen. Maar af en toe, wanneer er interessante vragen/projecten binnenkomen, vind ik de flow en kan ik me erin uitleven. Dan geeft het voldoening om de mensen een genuanceerd advies te kunnen geven over dit of dat product. Moet ik me echter bezighouden met offertes een halve euro onder de concurrentie te zetten dan haak ik af. Het laatste komt in deze crisistijden steeds vaker voor, wat wil zeggen dat ik steeds vaker afhaak en steeds minder zin heb in mijn job. Ik moet het 'gewoon' nog anderhalf jaar volhouden en dan ben ik echt weg. Daarover vertel ik jullie later meer.