Ik en HTML, geen goei vrienden...

Het is wel duidelijk dat het tussen mij en html nooit iets zal worden. Ik wilde graag een drop down menu op mijn blog om mijn posts in categorieën te classeren. Ik ben er heel de dag mee bezig geweest. Had ik er uiteindelijk eentje opgekregen, trok de lay-out op niks. Maar dat is het minste, als ik daar ook nog eens een hele dag aan gespendeerd had, zou dat wel op zijn pootjes terug gekomen zijn. Het ergste was dat ik mijn posts er met geen mogelijkheid onder kreeg. Eentje wel maar dan??? Ik heb heel het internet afgezocht om daar een antwoord op te vinden. Maar ofwel zijn het allemaal krakken en hebben ze daarbij geen hulp nodig ofwel ligt het aan mij. GRRR, gedachtendoos wou kleine doosjes maken om alle gedachten netjes te ordenen maar nu ligt alles nog meer overhoop in haar hoofd...

Vechten met de buren

Ik heb het al eens gehad over hoe we onze kat gered hebben van een zwerversbestaan (Zie hier). Soms lijkt het alsof ze nog op straat leeft. Als je binnenkomt zal ze nooit zelf naar je toe komen. Meestal zit ze onder tafel, moet jij door je knieën gaan, ze aan je hand laten snuffelen en dan pas zal ze je een kopje geven en zich laten aaien. Ze is er dikwijls niet mee opgezet als je haar oppakt. Ze houdt het maximaal een halve minuut uit, meestal springt ze na 5 sec al uit je armen.

Ook met de katten van de buren klikt het absoluut niet. Van de ene heeft ze schrik, als ze die nog maar in de verte ziet, schiet ze als de weerlicht terug binnen. De andere, dat is een ander verhaal. Nero is een gezapige, langharige kater die geen vlieg kwaad doet. Hij zit meestal binnen maar kan via de rolluik die een beetje openstaat buiten. Hij is een beetje een schrikschijter als hij buiten is maar kom je in zijn territorium dan draait hij rond je benen, geeft je kopjes en laat zich uitgebreid knuffelen. Helemaal tegenovergesteld aan ons kat. Misschien daarom dat ze nogal eens in de clinch gaan.

Het eerste wat ons kat doet als ze buiten mag, is gaan kijken of de rolluik bij de buren openstaat. Zo nee, dan gaat ze er tegen staan duwen: "allé laat mij binnen!". Zo ja, dan roefelt ze naar binnen, doet alsof ze thuis is, eet en drinkt uit Nero zijn bakjes en gaat dan in de zetel liggen. De eerste paar minuten gaat dat goed, soms zitten ze vredig naast of tegenover elkaar. Maar dan opeens is't la guerre! Uit het niks vallen ze elkaar aan, grauwen, blazen, krabben.... De plukken haar vliegen in het rond. Even snel als het begonnen is, is het ook weer gedaan. De vraag is altijd: voor hoelang? Gisteren was het weer van datum. Maar deze keer heeft ons kat de meeste schade geïncasseerd. Ze is thuis gekomen met een waterig oog, is in haar reismandje gekropen, waar ze normaal een hekel aan heeft, en zit er nog altijd in! Ik hoop dat ze nu eindelijk geleerd heeft dat je beter een goede buur hebt dan een verre vriend ;-)

Feels like going crazy

Heb je dat soms ook? Onrust, onrust overal. Niet alleen in je hoofd maar ook in je lichaam. Onrust waardoor je niet kunt blijven zitten maar waardoor je ook niet bezig kunt blijven. Onrust waardoor je wil vertrekken naar andere oorden maar ginder aangekomen is het ook niet dat. Onrust waardoor niets nog goed genoeg is. Je werk wil je niet meer doen, de plaats waar je woont heeft plots niets meer te bieden, de man van je dromen, die mooie, intelligente, grappige prins op het witte paard lijkt eerder een boerenzoon met bijhorende knol te zijn. De inrichting van je huis die je met zoveel zorg hebt samengesteld, vind je maar banaal. Het boek dat je aan't lezen was, kan je niet meer boeien. Je probeert jezelf tot de orde te roepen maar dat lukt niet, it really feels like going crazy...Zoals de golf op het plaatje hierboven, brengt de onrust aanvoer van ontevreden gevoelens en worden de happy feelings die je had, weggetrokken, het kolkende tij van de ontevredenheid in. Tot de zee weer kalm wordt.

Soms verdwijnt de onrust net zo snel als ze is gekomen, je alleen latend, afvragend waar dat vandaan kwam en wat het te betekenen had. Soms blijft ze een dag of twee, waardoor je ongenietbaar bent voor je omgeving. Maar meestal, als je echt goed wil kijken, is ze er altijd, sluimerend op de achtergrond. Heeft het iets te betekenen? Of wil ik er een betekenis aan toekennen die er niet is. Is het de onrust die mensen aanspoort om grootse dingen te verwezelijken, om niet alledaagse beslissingen te nemen? Of is onrust gewoon wat het is, onrust?

Reunie die smaakt naar meer

Amai, dat was lang geleden! Ik zat gisteren, of beter gezegd deze morgend, maar om half 6 in mijn bed. Dat moet echt jaren geleden zijn dat dat nog eens is voorgevallen. Het was een superavond. Een reunie van "den turnkring" van vroeger. Heel vroeger, zo'n twintig jaar geleden vroeger... ow, wat worden we oud... Maar het deed zo'n deugd om iedereen nog eens terug te zien en verhalen van ons belevenissen op te halen. En dan merk je dat iedereen dat turnen en alles errond toch op haar eigen manier beleefd heeft. Iedereen had wel andere dingen die waren blijven hangen en wanneer die dan verteld werden, had je zo iets van 'God ja, dat is juist!' Wat hebben we gelachen, over onze naïeviteit van toen, over hoe die en die toen verliefd was op dieje en dieje en hoe dat nogal eens wisselde. We hebben niet alleen gepraat over hoe het vroeger was, ook over hoe het nu is. Wat iedereen doet met haar leven, in haar leven. Hoe iedereen wel iets heeft waar ze mee zit, is het niet met de relatie, dan wel met de gezondheid, de kindjes of het werk. Dingen die iemand tekenen maar die iemand ook maken tot de persoon die ze nu is. Het was mooi om te zien hoe dat alles in elkaar vloeide alsof het geen twintig jaar geleden was dat we mekaar nog gezien hadden maar gewoon vorige week nog...

Een mooie traditie is ontstaan want er is al afgesproken om opnieuw samen te komen na nieuwjaar. Ik kijk er in ieder geval al naar uit!

Slapen, eten, drinken en om aandacht komen vragen

Dat is samengevat zowat het leven van ons kat. En af en toe ben ik daar zo jaloers op!

We hebben haar op de zaterdag voor Pasen gered van een leven als zwerfkat. Ze was toen, ongeveer 4 jaar geleden, al een volwassen kat die in een huis rondliep dat mijn ventje aan het renoveren was. Waarschijnlijk hadden de vorige eigenaars haar daar achtergelaten want ze was helemaal niet mensenschuw. Mijn ventje had me over haar verteld, dat ze 's middags wanneer hij zijn boterhammetjes aan't opeten was, langskwam om wat eten te bedelen, om kopjes te geven en om haar te laten strelen. De nieuwe eigenaars, mijn ventjes zijn opdrachtgevers, wilden haar absoluut niet hebben. Er bleven maar 2 opties over. Ofwel werd ze een zwerfkat ofwel namen wij ze in huis. Het is het laatste geworden. De zaterdag voor Pasen zijn we al het nodige gerief gaan halen, naar het huis gereden, de kat opgehaald, naar de dierenarts gereden en dan naar huis gereden.

Ons dame, koningin van het huis

Sindsdien is ons dame de koningin van het huis. De zetel is van haar, de eettafel als we het niet zien, ook. Als iets haar niet aanstaat, laat ze het duidelijk blijken door demonstratief met haar rug naar jou te gaan zitten. Maar ze kan ook zo lief zijn. Op schoot springen wanneer je in de zetel gaat zitten, komen miauwen omdat ze geaaid wil worden. Geef je er gehoor aan dan kan ze zo tevreden liggen spinnen.


Wat een leven!

Wil jij ook een katje in huis? Op www.gratiskittens.com kan je gratis een kitten adopteren. Of heb jij de pech dat jouw poes een nestje heeft en weet je niet wat je ermee aanmoet? Ook dan kan je op www.gratiskittens.com terecht om de kittens een nieuwe thuis te geven.

Op een dag vind je de job van je leven...

en dan ben je weg.  Die dag mag er voor mijn part snel aankomen. Zoals je kan lezen op de "wie ben ik"-pagina werkt gedachtendoos niet met volle goesting. Naar de buitenwereld toe heb ik een ideale job. Niet slecht betaald, allerlei extralegale voordelen zoals o.a. een bedrijfswagen, GSM, groeps- en hospitalisatieverzekering etc. Ook veel vrijheid. Omdat ik een externe functie heb, deel ik mijn dag zelf in, hoef ik niet elke dag naar kantoor en mag ik mijn administratie van thuis uit doen. Zolang mijn cijfers goed zijn, wordt er weinig op mijn vingers gekeken. Ideaal dus. Maar toch vraag ik me meer dan eens af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Meer dan de helft van mijn dagen denk ik dat ik dit absoluut niet wil blijven doen. Maar af en toe, wanneer er interessante vragen/projecten binnenkomen, vind ik de flow en kan ik me erin uitleven. Dan geeft het voldoening om de mensen een genuanceerd advies te kunnen geven over dit of dat product. Moet ik me echter bezighouden met offertes een halve euro onder de concurrentie te zetten dan haak ik af. Het laatste komt in deze crisistijden steeds vaker voor, wat wil zeggen dat ik steeds vaker afhaak en steeds minder zin heb in mijn job. Ik moet het 'gewoon' nog anderhalf jaar volhouden en dan ben ik echt weg. Daarover vertel ik jullie later meer.

Kippenvel bij het turnen

Ik heb iets met turnen. Waarschijnlijk omdat ik heel vroeger zelf 6 jaar artistieke gymnastiek en 2 jaar tumbling/trampoline heb gedaan. Spijtig genoeg komt het zelden op tv. Wanneer het dan toch zover is, eens om de 4 jaar met de olympische spelen, probeer ik er zoveel mogelijk van mee te pikken. Anders dan bij voetbal is het een sport die aangenaam is om naar te kijken*. Ik moet toegeven dat er een aantal werkuren bij ingeschoten zijn om naar het turnen te kijken. En dat gebeurt dan met open mond! Wat de mannen aan de rekstok laten zien, niet gewoon. De oe's en de aa's vliegen op dat moment door het huis. Idem voor de dames op de balk. Ik weet hoe dikwijls ik daar af gedonderd ben dus ik vraag me altijd af hoe ze het toch doen. Als ik ze bezig zie, krijg ik het kippenvel op mijn armen. Vorige week was puur genieten voor mij.

Toch kunnen een aantal andere sporten mij ook bekoren om naar te kijken. Het hoogspringen dat nog moet komen en waarbij ik natuurlijk supporter voor Tia, de 100m vond ik adembenemend en als ik de zwemmers hun vlinderslagreeksen zie doen, verwonder ik me er over dat ze boven blijven. Ik heb het ooit eens geprobeerd en zonk als een baksteen richting bodem. Dan was ik met het turnen iets succesvoller. Een gouden medaille in de provinciale kampioenschappen is het hoogste wat ik behaald heb. En trots dat ik daar op was... Maar door blessures heb ik het turnen uiteindelijk opgegeven. Ik heb nog wat allerlei andere sporten gedaan maar niet één die in de buurt kwam. En als ik nu ergens een trampoline zie, begint het altijd te kriebelen. Iemand zin om een club voor "gepensioneerde" trampolinespringers op te zetten?

*Sorry aan al de voetballiefhebbers die ik nu tegen hun schenen heb geschopt!

Verdwaald in de blogwereld

Jawadde! Ik dacht dat bloggen gewoon een aantal tekstjes schrijven was en die daarna op internet zetten. Je weet wel, tekstje typen in word, knopje drukken en poef, tekstje op blog.

Ik zat er duidelijk naast. Er komt heel wat meer bij kijken dan ik dacht. Dashboard, gadgets, uitgelichte foto’s… Ik had er allemaal nog nooit van gehoord. Verdwaald tussen alle helppagina’s zoek ik stilletjes mijn weg. Beetje bij beetje gaat er een wereld voor me open. Een wereld die achter die mooie pagina’s en schrijfseltjes zit. Een wereld onbekend voor de niet-bloggers. Een fascinerende wereld, want telkens ontdek je wel weer iets nieuws. Maar het heeft tijd nodig, veel meer tijd dan ik had verwacht. Ik ben ervan overtuigd dat ik mijn weg wel vind, al zal het een wat langer en bochtiger parcour worden dan eerst aangenomen.

Aan alle beginnende bloggers en vooral aan mezelf: niet opgeven, je vindt jouw weg tussen de bits en bites wel!

What's in a name?

Gedachtendoos. Rare naam voor een blog?

Ja da’s waar, maar heb je ooit al eens een naam moeten verzinnen voor een blog? Niet gemakkelijk. En dat is toch het eerste wat je moet doen om te kunnen beginnen. Ik zat buiten op het terras tijdens één van die zeldzame Belgische zomerdagen en probeerde inspiratie te vinden in de witte schapenwolken die her en der te zien waren. Volgens mij waren de inspiratieschapen op vakantie want veel verder dan “mmm zalig zon” kwam ik niet.

Terwijl ik daar zo zit te mijmeren, komt de kat van de buren aangelopen met dat typisch geluid van haar. Je hoort ze al vijf minuten voordat je ze ziet. Opgeschrikt uit mijn gepeins, gingen mijn gedachten ineens alle kanten op. En waarschijnlijk weet je zelf wel dat er dan rare kronkels kunnen ontstaan. Eén van die kronkels heeft geleid tot de gedachte dat het wel handig zou zijn om al die mijmeringen in een doos te kunnen te steken om ze nadien opnieuw te bekijken. Et voila, dankzij de kat van de buren werd de naam voor mijn blog geboren!

Gaat dit blogje dan enkel gaan over gedachten? Natuurlijk niet, er zijn geen grenzen aan de onderwerpen die hier behandeld gaan worden. Ik wil mezelf niet in het keurslijf steken van één of twee thema's. Het leven bestaat uit meer dan dat. Dit blogje ook.

Mijn allereerste keer

Yeah! Na teveel nadenken, twijfelen, opzoekwerk, nog wat twijfelen, nog wat nadenken, er uiteindelijk maar gewoon voor gegaan en dit blogje aangemaakt. Ik ga geen afspraken maken met mezelf over de blogfrequentie. Die afspraken kom ik meestal toch niet na. Het gaat zijn zoals je hierboven kan lezen. Gedachten die omhoog komen als bellen van een bellenblazer. Sommigen gaan lang mee en zullen het tot hier halen, anderen zullen uiteenspatten vooraleer ze het licht van deze blog gezien hebben.

Alvast veel leesplezier in deze gedachtendoos!