En de resultaten zijn...

5 cm minder op de buik, 3 cm minder op de heupen, 2 cm minder op elk bovenbeen en hier en daar nog een centimetertje van de kuiten en de biceps. En dat na drie weken!!! Ik ben er superblij mee. Maar ik heb er wel keihard voor moeten werken. Zes dagen op zeven sporten en echt afzien, bijna doodgaan, naar adem happen, zweetdruppels die van je neus druppen... Ja het programma heeft zijn naam niet gestolen, het heet niet voor niets Insanity. Maar ik ben helemaal om. Het is elke dag toch wel een opgave om eraan te beginnen, tijdens de workout is het telkens weer een klein beetje doodgaan, over je grenzen gaan, die mens die daar staat te schreeuwen "push y'all, you can do it" vervloeken maar nadien geeft het zo'n goed gevoel.

Nog 6 weken te gaan, ik ben echt benieuwd wat het eindresultaat gaat zijn.

Aaijaaijaai

Pfiew, het is alweer drie weken geleden dat ik hier nog eens gepost heb. Wat gaat de tijd toch snel! En wat is er ondertussen allemaal gebeurd waardoor ik deze blog een beetje verwaarloosd heb? Awel vanalles!

1) De uitbater van onze trouwzaal is er vandoor. Met de noorderzon verdwenen. En blijkbaar met meename van 80.000€ waaronder ook ons voorschot... Voor de moment is het onzeker hoe het nu verder moet. Er blijkt een nieuwe uitbater te gaan zijn vanaf 7 januari maar of we de zaal kunnen hebben (waarschijnlijk wel heeft hij ons telefonisch gezegd) aan dezelfde voorwaarden valt nog af te wachten. Dat gaan we bespreken ergens in de eerste twee weken van januari. Gelukkig heb ik onze uitnodigingen nog niet besteld. Het is op die manier ook dat we het te weten zijn gekomen. Ik wilde afspreken om samen met onze traiteur (een vriend van ons) te gaan kijken naar de keuken maar kreeg geen antwoord op mijn mails en telefoontjes. Dan maar langsgaan en met een gevoel van "dit kan toch niet waar zijn" naar het overnamepapier op de deur staan kijken. En nu wachten we af tot we kunnen afspreken met de nieuwe uitbater.

2) Ik heb twee weekjes verlof gehad en wat heeft dat deugd gedaan! Ik had een heel to-do lijstje maar heb maar de helft kunnen afstrepen. En weet je, eigenlijk kan het me niets schelen. Ik heb zo van die me-time genoten. Veel gelezen (De schaduwgrens serie van Tad Williams, gisteren begonnen in het laatste deel) mijn Grieks gestudeerd, wat yoga gedaan, tango gaan dansen, op de kerstmarkt geweest, geskypt met mijn broer en zijn vriendin die aan hun laatste weken van hun wereldreis begonnen zijn en die tangolessen in Argentinië aan't volgen zijn (Jaloers!). Niets moest, alles mocht

3) Ineens tot de conclusie gekomen dat het zo niet verder meer kon. Ik stond gisteren 1 januari op de weegschaal en daar stond 61,5 kg op. Verschrikkelijk en ik trouw binnen 4 maand. Ik heb diezelfde dag nog Insanity gedownload en de fittest gedaan. Mijn ventje languit in de zetel en ik al zwetend en puffend voor de pc. Ja watte! Het is echt zijn naam waard. Insane, niet normaal. Na afloop had ik het gevoel dat ik moest overgeven, het werd zwart voor mijn ogen, ik duizelde helemaal. En mijn spieren voelde na een uurtje al pijnlijk. Deze morgend deden vooral mijn benen pijn maar dat was niks tegenover hoe ze nu voelen na dag twee van de workout. Volgens mij moeten ze me morgen uit mijn bed rollen. Hoe ik de trappen ga af geraken weet ik echt niet. En van rusten is geen sprake tot dag 7...
Ik heb foto's genomen en ben dat van plan elke week te doen om mijn vooruitgang te tracken. Wie weet post ik ze hier wel na 60 dagen (want zo lang duurt het programma)

Ik was het even vergeten...

hoe deugd het kan doen om te gaan sporten. Nee, correctie, niet om te gaan sporten want dat is altijd een opgave, maar het gevoel nadien. De energieboost die je krijgt. Het gevoel van iets goeds voor jezelf te hebben gedaan.

Het was weer een tijdje geleden. In april had ik me een abonnement genomen bij Basic Fit want ik voelde dat ik het nodig had. Mijn energielevel was laag, mijn eigenwaarde nog lager. Goed gestart maar het slechts een maand volgehouden. Ik ga daarvoor geen excuses zoeken, het lukte me gewoon niet, ik kon er de puf niet voor opbrengen. Maar voila, gedachtendoos heeft de draad weer opgenomen. Niet in het minst met de trouw in het achterhoofd. Er mogen wat rondingen in mijn kleed te zien zijn maar vetrollen die over de bovenkant komen uitpuilen wil ik liever vermijden. Dat in gedachten houden als je op een crosstrainer staat te zweten met een knalrode kop helpt. Plus het feit dat, als je je ogen van de grond durft te verheffen tot de conclusie komt dat iedereen die zich een beetje inspant een pioenrood hoofd heeft. Ook de strak in het vel zittende flitsende fitnessgirls. Ik hou maar voor ogen dat ik straks één van die flitsende babes zal zijn... Ahum, denk het niet. Maar soit, het heeft deugd gedaan.

Nadien ben ik niet uitgeput in de zetel gevallen zoals meestal het geval is na een gewone werkdag. Ik heb me achter mijn buro gezet en mijn Grieks dat bijna 3 maanden had liggen stofvangen nog eens open gedaan. Je staat er versteld van hoeveel je op die korte tijd vergeet. Duidelijk geen 20 meer...
Tja het goede voornemen om alles voor de start van het nieuwe schooljaar nog eens doorgenomen te hebben, is eraan voor de moeite. Maar binnen een kleine drie weken kan ik het "live" gaan oefenen in Kreta. Ik kijk er enorm naar uit. Nog even zon en energie gaan opdoen. Relaxen, lekker eten (oeps als dat maar goed komt..) genieten en dromen. Het aftellen is begonnen

Kippenvel bij het turnen

Ik heb iets met turnen. Waarschijnlijk omdat ik heel vroeger zelf 6 jaar artistieke gymnastiek en 2 jaar tumbling/trampoline heb gedaan. Spijtig genoeg komt het zelden op tv. Wanneer het dan toch zover is, eens om de 4 jaar met de olympische spelen, probeer ik er zoveel mogelijk van mee te pikken. Anders dan bij voetbal is het een sport die aangenaam is om naar te kijken*. Ik moet toegeven dat er een aantal werkuren bij ingeschoten zijn om naar het turnen te kijken. En dat gebeurt dan met open mond! Wat de mannen aan de rekstok laten zien, niet gewoon. De oe's en de aa's vliegen op dat moment door het huis. Idem voor de dames op de balk. Ik weet hoe dikwijls ik daar af gedonderd ben dus ik vraag me altijd af hoe ze het toch doen. Als ik ze bezig zie, krijg ik het kippenvel op mijn armen. Vorige week was puur genieten voor mij.

Toch kunnen een aantal andere sporten mij ook bekoren om naar te kijken. Het hoogspringen dat nog moet komen en waarbij ik natuurlijk supporter voor Tia, de 100m vond ik adembenemend en als ik de zwemmers hun vlinderslagreeksen zie doen, verwonder ik me er over dat ze boven blijven. Ik heb het ooit eens geprobeerd en zonk als een baksteen richting bodem. Dan was ik met het turnen iets succesvoller. Een gouden medaille in de provinciale kampioenschappen is het hoogste wat ik behaald heb. En trots dat ik daar op was... Maar door blessures heb ik het turnen uiteindelijk opgegeven. Ik heb nog wat allerlei andere sporten gedaan maar niet één die in de buurt kwam. En als ik nu ergens een trampoline zie, begint het altijd te kriebelen. Iemand zin om een club voor "gepensioneerde" trampolinespringers op te zetten?

*Sorry aan al de voetballiefhebbers die ik nu tegen hun schenen heb geschopt!