En de resultaten zijn...

5 cm minder op de buik, 3 cm minder op de heupen, 2 cm minder op elk bovenbeen en hier en daar nog een centimetertje van de kuiten en de biceps. En dat na drie weken!!! Ik ben er superblij mee. Maar ik heb er wel keihard voor moeten werken. Zes dagen op zeven sporten en echt afzien, bijna doodgaan, naar adem happen, zweetdruppels die van je neus druppen... Ja het programma heeft zijn naam niet gestolen, het heet niet voor niets Insanity. Maar ik ben helemaal om. Het is elke dag toch wel een opgave om eraan te beginnen, tijdens de workout is het telkens weer een klein beetje doodgaan, over je grenzen gaan, die mens die daar staat te schreeuwen "push y'all, you can do it" vervloeken maar nadien geeft het zo'n goed gevoel.

Nog 6 weken te gaan, ik ben echt benieuwd wat het eindresultaat gaat zijn.

To drink alcohol or not to drink alcohol...

that's the question. Gedachtendoos heeft gemerkt dat alcohol haar lichaam geen goed doet. Eigenlijk weet ze dit al een hele tijd maar heeft ze dit altijd bewust genegeerd. want ach zo'n glaasje wijn kan toch smaken en wat maakt ééntje nu uit? Het maakt veel uit. Het maakt me moe, sloom en prikkelbaar. Ik slaap er 's nachts niet goed van. Zelfs na 1 glas word ik midden in de nacht, meestal rond een uur of 4 badend in het zweet, wakker. Opgeschrikt uit één of andere enge droom. Geraak dan maar weer eens in slaap. Geen wonder dat ik 's anderendaags niet aanspreekbaar ben.

Dus gedachtendoos heeft besloten om voor zover mogelijk geen alcohol meer te drinken. Voor zover mogelijk wat houdt dat in? Zowiezo door de week niets meer. Het gebeurde nogal eens dat ik na een zware dag uitgeput in de zetel viel en mezelf een glaasje amaretto of mavrodaphne ingoot, want dat had ik toch wel verdiend. Meestal bleef het bij eentje, soms werden het er twee. Sinds 3 weken houd ik me eraan om op weekdagen geen alcohol meer te drinken. Niet altijd even gemakkelijk maar doordat ik me er beter bij voel, lukt het om een theetje in de plaats te nemen. Weekdagen, dat houd in ook op vrijdag. En dat is wel moeilijk. Vrijdag hadden mijn ventje en ik de gewoonte om het gezellig te maken en bij een fles wijn bij te babbelen. Een gewoonte die niet zo gemakkelijk te doorbreken is. Hij giet zichzelf nog steeds een glas (of twee, drie) in maar tot nu toe heb ik het voor mezelf kunnen weigeren. Zondagen waren ook een delicaat punt. Na de les tango nog wat blijven hangen met een glaasje wijn gebeurde regelmatig. Door de wijn te vervangen door water of thee start ik maandag veel uitgeruster en lig ik maar pas tegen donderdag in de lappenmand.

Als ik het hele alcoholgebeuren objectief bekijk, zou ik het liefst helemaal niets meer drinken maar ik merk dat er een grote sociale druk is om toch mee te drinken. Bij een etentje hoort een aperitiefje en wijn. Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat ik tijdens het aankomende kerstdiner bij mijn ouders thuis zeg dat ik niets alcoholisch drink. Ze gaan er vanalles achterzoeken of vinden je maar flauw (broerlief). Idem onder vrienden. Daar hoort alcohol bij en liefst heel veel (ze bekijken me nu al scheef als ik tussendoor een waterke vraag). Waarschijnlijk zou iedereen het wel aanvaarden wanneer er een medische conditie aan de basis ligt. Ja, sorry, geen alcohol voor mij, ik mag niet meer van mijn dokter klinkt natuurlijk veel spannender (Allé jong, wat? hoe? waarom?) dan ik drink niet meer omdat ik me er niet goed bij voel.

Dus tijdens de verplichte nummerkes blijf ik gewoon een glaasje meedrinken maar hou het wel veel beperkter dan vroeger. En wie weet komt er misschien ooit wel die dag dat ik de moed heb om tegen iedereen in te gaan en volledig te stoppen met alcohol

Stress...???

Met de komst van september is de hectiek duidelijk terug begonnen. De weg zit overvol. Yeah, file... De avondactiviteiten voor zowel kinderen als volwassenen zijn ook terug gestart. Yeah, weeral file... De weekendactiviteiten nemen een uitbreiding. Yeah, weeral file... De goede voornemens na een vakantie vol eten en drinken zijn gemaakt. Yeah, file in de fitness...

Stress??? Ikke??? Nee hoor... Nooit!
Alleen maar zo opgefokt dat ik er als een kieken zonder kop bijloop, niks gedaan krijg, mijn to-do-lijstje langer zie worden en daardoor nog minder gedaan krijg.
Stress??? Ikke??? Nee hoor... Nooit!

Ik was het even vergeten...

hoe deugd het kan doen om te gaan sporten. Nee, correctie, niet om te gaan sporten want dat is altijd een opgave, maar het gevoel nadien. De energieboost die je krijgt. Het gevoel van iets goeds voor jezelf te hebben gedaan.

Het was weer een tijdje geleden. In april had ik me een abonnement genomen bij Basic Fit want ik voelde dat ik het nodig had. Mijn energielevel was laag, mijn eigenwaarde nog lager. Goed gestart maar het slechts een maand volgehouden. Ik ga daarvoor geen excuses zoeken, het lukte me gewoon niet, ik kon er de puf niet voor opbrengen. Maar voila, gedachtendoos heeft de draad weer opgenomen. Niet in het minst met de trouw in het achterhoofd. Er mogen wat rondingen in mijn kleed te zien zijn maar vetrollen die over de bovenkant komen uitpuilen wil ik liever vermijden. Dat in gedachten houden als je op een crosstrainer staat te zweten met een knalrode kop helpt. Plus het feit dat, als je je ogen van de grond durft te verheffen tot de conclusie komt dat iedereen die zich een beetje inspant een pioenrood hoofd heeft. Ook de strak in het vel zittende flitsende fitnessgirls. Ik hou maar voor ogen dat ik straks één van die flitsende babes zal zijn... Ahum, denk het niet. Maar soit, het heeft deugd gedaan.

Nadien ben ik niet uitgeput in de zetel gevallen zoals meestal het geval is na een gewone werkdag. Ik heb me achter mijn buro gezet en mijn Grieks dat bijna 3 maanden had liggen stofvangen nog eens open gedaan. Je staat er versteld van hoeveel je op die korte tijd vergeet. Duidelijk geen 20 meer...
Tja het goede voornemen om alles voor de start van het nieuwe schooljaar nog eens doorgenomen te hebben, is eraan voor de moeite. Maar binnen een kleine drie weken kan ik het "live" gaan oefenen in Kreta. Ik kijk er enorm naar uit. Nog even zon en energie gaan opdoen. Relaxen, lekker eten (oeps als dat maar goed komt..) genieten en dromen. Het aftellen is begonnen

Haat-liefde verhouding met koken

Gedachtendoos en koken, het zal altijd een moeilijke combinatie blijven. Ik kook niet graag. Ik heb er het geduld niet voor. Ik vind het tijdverlies en ik krijg er stress van. Jaja, je leest het goed, stress! Bij mij lukt het zelden om zowel patatjes, groenten en vlees op het zelfde moment klaar te krijgen. Als de patatjes moeten afgegoten worden is toch juist het vlees wel aan't aanbakken zeker. Of zijn de groenten al klaar terwijl de rest nog 10 minuten moet opstaan. Grrr. Koken heeft mij al veel frustratie en stress bezorgd. Sinds ik de éénpansgerechten ontdekt heb, gaat het wel wat beter. En als ik dan een recept kan volgen, komt het helemaal goed, meestal toch. Maar koken blijft voor gedachtendoos een hele opgave. Als ik dat vertel kijken de meeste vrouwen me aan alsof ik van mars kom (ah nee, vrouwen komen van venus zeker...). Zij vinden koken een vorm van ontspanning, lekker in de weekends taarten bakken, ovengerechtjes maken... Bij mij kan er dat echt niet in hé.

Aan de andere kant weet ik dat eten uit pakjes vol ongezonde dingen zit, dat je er dik van wordt en dat het zelf koken er helemaal niet meer van komt als je eenmaal met pakjeseten begint. Als je moet kiezen tussen 5 minuutjes iets in de microgolf steken of een half uur achter uw potten gaan staan dan koos gedachtendoos nogal snel voor de 5 minuutjes microgolf. Ja, verleden tijd want tegenwoordig lukt het me vrij goed om tenminste 3 x per week te koken. En dan probeer ik het ineens goed te doen hé, voor twee dagen. Twee vliegen in één klap: gezond gegeten en niet de stress van elke dag moeten koken! En natuurlijk hoop ik stiekem dat het ook zichtbaar wordt op de weegschaal...

Wanneer je gewicht teveel gewicht in de schaal legt...

Geen vrouwelijke blog die compleet is wanneer er niet over gewicht wordt geschreven. Mijn gewicht is maar een probleem geworden toen ik een jaar of 11 was. In die tijd moest je nog elke jaar naar het zogeheten PMS, nu beter bekend als het CLB. Omdat ik precies wat aan de kleine kant was en daar maar geen verandereing in scheen te komen, werd ik naar het grote Gasthuisberg gestuurd want er moest toch echt wel iets mis zijn...

Op die leeftijd is dat een zeer overweldigende ervaring. Die lange gangen, die typische ziekenhuisgeur, het uren wachten. En wat bleek jaar na jaar het verdict: "Gedachtendoos is klein maar daar valt weinig aan te doen maar dat gewicht... Tja daar moet Gedachtendoos toch op gaan letten want in tegenstelling tot de grootte die onder de laagste curve ligt, ligt je gewicht boven de hoogste curve. Volgende conversatie werd om het half jaar opgevoerd:

Mr Doktoor: "Kleine Gedachtendoos, je bent 1 cm gegroeid, da's niet veel hé?"
Kleine Gedachtendoos knikt braaf van nee
Mr Doktoor: "en je bent 2 kg zwaarder geworden, daar moet je toch mee oppassen."
Kleine Gedachtendoos kijkt verwonderd en denkt: " Ik ben toch niet dik?"
Ondertussen gaat Mr Doktoor verder tegen ma en pa Gedachtendoos: "Geen frisdranken meer voor jullie dochter." Voordat ma en pa Gedachtendoos kunnen antwoorden zegt Kleine Gedachtendoos: "Mr Doktoor, ik lust geen cola en limonade, ik drink alleen maar water."
Bevestigende knik van ma en pa Gedachtendoos.
Frons in het voorhoofd van Mr Doktoor: "Wat meer sporten dan."
Kleine Gedachtendoos: "Ik turn 4 x per week 3 uur."
Weer bevestigende knik van ma en pa Gedachtendoos.
Diepe zucht van Mr Doktoor: "Geen snoep meer dan."
Kleine Gedachtendoos, ook diepe zucht... "oke".

Niet oké dus, ik at op dat moment niet veel snoep want bij ons thuis gold de regel: eerst vragen en dan pas nemen als't oke was. En het werd echt wel beperkt. Nu moest het compleet gedaan zijn, compleet fout dus. Daar is mijn slechte relatie met eten/snoepen begonnen. Doordat Mr Doktoor op dat moment geen benul had dat ik door het vele sporten spieren had gekweekt waardoor mijn gewicht wel hoger lag dan de meeste kinderen maar ik er veel beter uitzag, heeft hij er voor gezorgd dat ik me veel dikker voelde dan ik was. Hij heeft me zo een jaar of vijf, twee maal per jaar complexen aangepraat die er helemaal niet moesten zijn.

Toen ik op kot ging, was ik met 50 kg voor 1m50 perfect. Alleen zal ik mezelf zo niet. Ik was dik, dikke buik, dikke billen, dikke armen, dik gat. Tijdens het kotleven verandert er zoveel. Het sporten wordt veel minder, het eten is veel onregelmatiger, het snoepen loopt uit de hand (yeah, niemand meer die nee zegt) en wat krijg je dan aan het eind van je universitaire carrière? + 14 kg!
Allerlei diëten zijn de revu gepasseerd met wisselende resultaten maar meer dan 3 kg verliezen lukte me niet. Tot 5 jaar geleden ineens de knop omging. Op mijn voeding letten, 2 à 3 keer per week naar de fitness. Baf, - 10 kg in een half jaar. Superblij was ik maar op de een of andere manier is er heel geniepig telkens een kilootje per jaar terug bijgekomen. Ik zit nog net niet aan de 60 kg, teveel voor mijn lengte. Meestal geef ik er niet zoveel om maar met mijn trouw die er volgend jaar aankomt, wil ik er weer wat aan gaan doen.

Door het hier neer te schrijven, staat er een stok achter de deur. Na lang twijfelen gaat Gedachtendoos met de billen bloot. Op 25/08/2012 waren dit de cijfers:
- gewicht: 59,5 kg
- vetmassa: 22,5 kg
- spiermassa: 37,0 kg
- bovenbeenomtrek: 62 cm
- heupomtrek: 100,5 cm
- buikomtrek: 84 cm
- bovenarmomtrek: 32,5 cm
Maandelijks zal ik in deze blog mij vooruitgang rapporteren. Alle steun is welkom! Doe je mee? Laat een reactie achter, dan kunnen we samen zeuren over hoe oneerlijk het wel niet is dat sommige mensen alles kunnen eten en wij al bijkomen van water :-)

Ongewone remedie die ECHT helpt bij blaasontsteking

Maandagavond in de zetel. Ik voel me een beetje hangerig en weet niet goed wat er aan de hand is. Een paar uur later weet ik het wel. Een branderig gevoel, frequente aandrang om te plassen, prikkelende pijn bij het plassen, het verdict: blaasontsteking. Normaal heb ik daarvoor capsules met cranberry en nog iets in huis maar deze keer niet. Iedereen die ooit blaasontsteking heeft gehad, weet dat je er de muren van oploopt. Je weet niet hoe te gaan zitten of liggen want niets brengt verlichting. Het lijkt alsof je elk moment in je broek kan plassen. Kortom een vreselijk gevoel. En wat doet een mens in deze eeuw dan? Inderdaad, hij gaat zoeken op internet of er geen huis-, tuin- en keukenmiddeltjes voorhanden zijn. Veel drinken is het eerste advies, maar dat doe ik zowiezo al en ik was al begonnen met een aantal extra glazen naar binnen te werken. Wat trouwens geen verlichting brengt tegen de branderige, zeurderige pijn. Het zorgt er enkel voor dat de bacteriën uit je blaas worden weggespoeld. Een tweede advies is het sap van cranberries drinken. Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik heb dat niet in huis.  Dus dan maar verder zoeken. En wat kom ik tegen? Knoflook thee maken: verse knoflook uitpersen, warm water opgieten en 5 minuten laten trekken.  Verse knoflook had ik wel in huis en geloof het of niet maar het heeft super gewerkt! Na de eerste tas voelde ik de pijn wegtrekken, na de tweede tas ben ik terug gaan slapen en heb de rest van de nacht doorgeslapen en ook de dagen nadien heb ik geen last meer gehad. Dus volgende keer weet ik wat ik doe bij een blaasontsteking: knoflookthee maken. Het geeft misschien wel een geurtje maar het smaakt helemaal niet zo slecht en het werkt ook nog. Ik ben in ieder geval verkocht.