patronen en spiegels
Mijn grote test is bezig, de familie is op bezoek en we reizen samen door het mooie Thailand. En ik zie patronen. Dezelfde patronen die ik ontdekt heb in mijn relatie met VV zie ik nu bij mijn ouders en in mindere mate bij mijn broer en zijn vriendin. Ze zijn spiegels voor mij. En ze vergroten uit. Ik zie de patronen en besef nu waar ze vandaan komen. Ik besef ook dat ik nog heel dikwijls terugval in net diezelfde patronen. Achteraf, dezelfde avond of soms al 5 minuten na het voorval denk ik: 'dju, ik heb het weer gedaan'! Maar ooit komt er een dag dat ik niet meer automatisch ga reageren. Dat ik net voordat ik iets doe of zeg, inzie dat ik een keuze heb. De keuze om anders te reageren.
De stille kracht in mezelf
In één van mijn vorige posts heb ik geschreven dat ik hier op het eiland een spirituele lerares heb die me mijn schaduwkanten helpt te ontdekken. Eigenlijk is dat een beetje een foute omschrijving. Ze helpt me patronen te ontdekken die ertoe leiden dat ik telkens opnieuw dezelfde situatie ontmoet. En ze helpt om deze patronen los te laten.
Zo had ze me de opdracht gegeven om maar eens te gaan kijken hoe ik me in de relatie met VV had gedragen, hoe ik reageerde en wat ik deed of niet deed. Waaaw, wat een lijst! Als ik die lijst zag, vroeg ik me af hoe het mogelijk was dat we nog 12 jaar samen zijn geweest. Dat hij niet na een maand gillend is weggelopen! Een kleine bloemlezing: Ik regelde alles: onze vakanties, onze financiën, tot zelfs de afspraken bij de kapper (onder het mom van: hij telefoneert niet graag) Ik nam hem dingen uit handen, ik probeerde hem te verbeteren (nee, dat doe je zo toch niet...) Ik had de controle in onze relatie: hoe de dingen gedaan moesten worden, wanneer we elkaar moesten zien,... Als hij de dingen anders zag, praatte ik zo op hem in tot hij meeging in mijn standpunt. Ik verdedigde mezelf, ik sloot mezelf af, ik toonde zelden of nooit gevoelens, werd nooit kwaad, bijna nooit verdrietig. De emoties bleven meestal maar op een vlakke lijn. Ik voelde ze wel maar ik uitte ze nooit. En als ik terugkijk, deed ik net hetzelfde in mijn eerste lange relatie...
We hebben daarop gewerkt en het blijkt dat ik het geloof had (vandaag losgelaten in een sessie met haar) dat emoties tonen gelijk is aan in de steek worden gelaten. Dat als alles onder controle was, alles goed was en dat ze dan van me hielden. Maar liefde kan je niet controleren, je kan niet controleren of iemand van je houdt. Maar dat geloofde het kleine meisje in mij wel. En ik heb dat geloof steeds weer aan mezelf bewezen. Ik koos altijd vriendinnetjes die opeens geen vriendinnetjes meer waren omdat ik een keertje boos was geworden. Ik koos partners die zelf ook niet met hun emoties konden omgaan en dan maar wegliepen als er emoties aan te pas kwamen. Ik zonderde me al op voorhand af in groepen want dan konden ze me toch niet kwetsen.
Taro heeft me laten zien en laten ervaren dat er een kracht is in mezelf die ik elk moment kan aanboren. Een kracht die niet door iemand anders opgeroepen kan worden en die niet kan teniet gedaan worden door iemand anders. Die ik niet kan weggeven, die er altijd is. Die kracht, die stilte, is de plaats in mezelf waar ik thuis ben bij mezelf, waar ik van mezelf hou wat er in de buitenwereld ook gaande is. Aan mij nu om de moed te vinden om anders te reageren, om mijn emoties toe te laten, te laten zijn, ze niet meer onder controle te houden. En telkens die stille kracht aan te boren.
Het schijnt dat de grootste test ligt in de omgang met je familie omdat je van hen (en zij weer van hun ouders) die geloven geleerd hebt. Als je niet meer terug in het patroon vervalt, weet je dat je het echt losgelaten hebt. Mijn test komt er binnen een kleine twee weken aan. Dan komen mijn ouders, broer en zijn vriendin over en gaan we samen drie weken door Thailand reizen. Ik ben er klaar voor...Ik wil niet meer terug naar de controlerende Gedachtendoos.
Als ik Taro een aantal jaren vroeger leren kennen had, zouden VV en ik dan nog samen geweest zijn? Zouden we samen tot een evenwichtige relatie gekomen zijn waar gevoelens wel geuit werden, waar ik hem de persoon zou laten zijn die hij was? Djees, ik heb altijd gedacht dat ik hem niet wilde veranderen... Zat ik ernaast...Ik kan alleen maar zeggen dat ik me niet bewust was van het achterliggende patroon en dat ik het in een volgende relatie anders zal doen.
Zo had ze me de opdracht gegeven om maar eens te gaan kijken hoe ik me in de relatie met VV had gedragen, hoe ik reageerde en wat ik deed of niet deed. Waaaw, wat een lijst! Als ik die lijst zag, vroeg ik me af hoe het mogelijk was dat we nog 12 jaar samen zijn geweest. Dat hij niet na een maand gillend is weggelopen! Een kleine bloemlezing: Ik regelde alles: onze vakanties, onze financiën, tot zelfs de afspraken bij de kapper (onder het mom van: hij telefoneert niet graag) Ik nam hem dingen uit handen, ik probeerde hem te verbeteren (nee, dat doe je zo toch niet...) Ik had de controle in onze relatie: hoe de dingen gedaan moesten worden, wanneer we elkaar moesten zien,... Als hij de dingen anders zag, praatte ik zo op hem in tot hij meeging in mijn standpunt. Ik verdedigde mezelf, ik sloot mezelf af, ik toonde zelden of nooit gevoelens, werd nooit kwaad, bijna nooit verdrietig. De emoties bleven meestal maar op een vlakke lijn. Ik voelde ze wel maar ik uitte ze nooit. En als ik terugkijk, deed ik net hetzelfde in mijn eerste lange relatie...
We hebben daarop gewerkt en het blijkt dat ik het geloof had (vandaag losgelaten in een sessie met haar) dat emoties tonen gelijk is aan in de steek worden gelaten. Dat als alles onder controle was, alles goed was en dat ze dan van me hielden. Maar liefde kan je niet controleren, je kan niet controleren of iemand van je houdt. Maar dat geloofde het kleine meisje in mij wel. En ik heb dat geloof steeds weer aan mezelf bewezen. Ik koos altijd vriendinnetjes die opeens geen vriendinnetjes meer waren omdat ik een keertje boos was geworden. Ik koos partners die zelf ook niet met hun emoties konden omgaan en dan maar wegliepen als er emoties aan te pas kwamen. Ik zonderde me al op voorhand af in groepen want dan konden ze me toch niet kwetsen.
Taro heeft me laten zien en laten ervaren dat er een kracht is in mezelf die ik elk moment kan aanboren. Een kracht die niet door iemand anders opgeroepen kan worden en die niet kan teniet gedaan worden door iemand anders. Die ik niet kan weggeven, die er altijd is. Die kracht, die stilte, is de plaats in mezelf waar ik thuis ben bij mezelf, waar ik van mezelf hou wat er in de buitenwereld ook gaande is. Aan mij nu om de moed te vinden om anders te reageren, om mijn emoties toe te laten, te laten zijn, ze niet meer onder controle te houden. En telkens die stille kracht aan te boren.
Het schijnt dat de grootste test ligt in de omgang met je familie omdat je van hen (en zij weer van hun ouders) die geloven geleerd hebt. Als je niet meer terug in het patroon vervalt, weet je dat je het echt losgelaten hebt. Mijn test komt er binnen een kleine twee weken aan. Dan komen mijn ouders, broer en zijn vriendin over en gaan we samen drie weken door Thailand reizen. Ik ben er klaar voor...Ik wil niet meer terug naar de controlerende Gedachtendoos.
Als ik Taro een aantal jaren vroeger leren kennen had, zouden VV en ik dan nog samen geweest zijn? Zouden we samen tot een evenwichtige relatie gekomen zijn waar gevoelens wel geuit werden, waar ik hem de persoon zou laten zijn die hij was? Djees, ik heb altijd gedacht dat ik hem niet wilde veranderen... Zat ik ernaast...Ik kan alleen maar zeggen dat ik me niet bewust was van het achterliggende patroon en dat ik het in een volgende relatie anders zal doen.
Hemels...
Hemels, anders kan ik de volgende ervaring niet noemen. Misschien heeft het een officiële naam maar eigenlijk interesseert die me niet. De ervaring op zich is genoeg. En hopelijk blijft het niet bij deze ene keer.
Wat is er gebeurd? Tijdens een meditatie voelde ik me alsof ik in slaap zou gaan vallen. Je kent dat gevoel wel. Je hoofd klapt naar voren en veert dan weer terug. Het was ook zoiets maar niet helemaal. Het was eerder met mijn hele bovenlichaam. En het veerde niet terug maar het spiraalde eerder terug. Maar je kan het het beste vergelijken met precies in slaap vallen. Dan opeens alle haren op mijn armen die rechtop komen en opeens was er geen gedachtendoos meer. Ik bestond volledig uit vibratie, ik was er een deeltje van maar tegelijkertijd ook het geheel. Ik voelde geen lichaam meer, ik weet niet of ik nog ademde en ik heb geen enkel idee hoe lang het geduurd heeft. Dat kan een seconde geweest zijn maar even goed 3 minuten. En dan werd ik me ineens terug bewust van mijn ademhaling, leek het alsof ik terug kleiner werd en voelde ik mijn lichaam terug.
Ik ben er een hele dag ondersteboven van geweest. Zo mooi!
Wat is er gebeurd? Tijdens een meditatie voelde ik me alsof ik in slaap zou gaan vallen. Je kent dat gevoel wel. Je hoofd klapt naar voren en veert dan weer terug. Het was ook zoiets maar niet helemaal. Het was eerder met mijn hele bovenlichaam. En het veerde niet terug maar het spiraalde eerder terug. Maar je kan het het beste vergelijken met precies in slaap vallen. Dan opeens alle haren op mijn armen die rechtop komen en opeens was er geen gedachtendoos meer. Ik bestond volledig uit vibratie, ik was er een deeltje van maar tegelijkertijd ook het geheel. Ik voelde geen lichaam meer, ik weet niet of ik nog ademde en ik heb geen enkel idee hoe lang het geduurd heeft. Dat kan een seconde geweest zijn maar even goed 3 minuten. En dan werd ik me ineens terug bewust van mijn ademhaling, leek het alsof ik terug kleiner werd en voelde ik mijn lichaam terug.
Ik ben er een hele dag ondersteboven van geweest. Zo mooi!
Niet allemaal kommer en kwel
Als ik mijn laatste twee schrijfseltjes terug lees, moet ik effe slikken. Het klinkt zo negatief allemaal. Dat is het niet. Er zijn absoluut moeilijke momenten. Maar daar tegenover staan ook heel mooie momenten. En momenten van diepe inzichten in mezelf. De mooie momenten overheersen nog altijd de moeilijke momenten! Toch blijf je langer stilstaan bij de moeilijke momenten. Wat zit een mens toch raar in elkaar...
Ik voel dat ik groei. Ik groei in de manier waarop ik naar het leven kijk, in de manier waarop ik naar mezelf kijk, in de manier waarop ik naar andere mensen kijk. Veel meer observerend, vanop een afstand in plaats van veroordelend. Ik ben er blij mee, met elke stap die ik zet om minder door mijn gedachten geleid te worden, om minder in mijn emotionele buien te zwelgen, om ze meer vanop een afstand te bekijken.
Mooie inzichten over mezelf komen op de raarste momenten naar boven. Zo heb ik hier inzicht gekregen in de reden waarom ik zo graag yoga geef. En dat is een heel andere reden dan ik wil mensen helpen om te ontspannen, om meer in contact te komen met hun lichaam. Nee, dat is maar een secundaire reden. De echte reden is dat ik me goed voel wanneer mensen goed over mij denken. En dat doen ze als ik yoga geef... Nu, op zich maakt het niet uit om welke reden ik yoga geef maar dit is wel belangrijk om te weten. Het is een stimulans om aan mijn zelfbeeld te werken. Om mijn goed voelen niet te laten afhangen van wat mensen van me denken maar om intrinsiek tevreden te zijn met wie ik ben. Wat ik ook doe, of dat nu yoga geven is of kwaad zijn :-)
Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb en dat die weg nooit zal eindigen maar ik ben blij met alle inzichten die ik hier al gekregen heb. Ik ben ervan overtuigd dat ze nooit geopenbaard zouden zijn geworden als ik in mijn vertrouwde leventje zou zijn gebleven. Moeilijk af en toe maar oh zo fascinerend en mooi!
Ik voel dat ik groei. Ik groei in de manier waarop ik naar het leven kijk, in de manier waarop ik naar mezelf kijk, in de manier waarop ik naar andere mensen kijk. Veel meer observerend, vanop een afstand in plaats van veroordelend. Ik ben er blij mee, met elke stap die ik zet om minder door mijn gedachten geleid te worden, om minder in mijn emotionele buien te zwelgen, om ze meer vanop een afstand te bekijken.
Mooie inzichten over mezelf komen op de raarste momenten naar boven. Zo heb ik hier inzicht gekregen in de reden waarom ik zo graag yoga geef. En dat is een heel andere reden dan ik wil mensen helpen om te ontspannen, om meer in contact te komen met hun lichaam. Nee, dat is maar een secundaire reden. De echte reden is dat ik me goed voel wanneer mensen goed over mij denken. En dat doen ze als ik yoga geef... Nu, op zich maakt het niet uit om welke reden ik yoga geef maar dit is wel belangrijk om te weten. Het is een stimulans om aan mijn zelfbeeld te werken. Om mijn goed voelen niet te laten afhangen van wat mensen van me denken maar om intrinsiek tevreden te zijn met wie ik ben. Wat ik ook doe, of dat nu yoga geven is of kwaad zijn :-)
Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb en dat die weg nooit zal eindigen maar ik ben blij met alle inzichten die ik hier al gekregen heb. Ik ben ervan overtuigd dat ze nooit geopenbaard zouden zijn geworden als ik in mijn vertrouwde leventje zou zijn gebleven. Moeilijk af en toe maar oh zo fascinerend en mooi!
Hoe te beschrijven..
wat er door me heen gaat? Zoveel emoties wisselen mekaar in een snel tempo af. Het ene moment moet ik huilen, een halve minuut later moet ik lachen. Het ene moment voel ik me eenzaam, het volgende moment ben ik blij dat ik op mijn eentje in mijn hangmat kan gaan zitten. Nu eens kwaad, daarna verdrietig. Een vleugje angst afgewisseld met een overvloed aan dankbaarheid. Oppervlakkige gesprekken afgewisseld met diepgaande conversaties. Het passeert hier allemaal de revue. Op één dag, soms zelfs op één uur!
De yoga is geweldig, het doet me zo'n deugd en toch zijn er momenten dat ik zou willen weglopen uit de les. Twee keer per dag, zes dagen op zeven diezelfde opwarmingsoefeningen... Ik leer hier wat overgave is... De teachings die we krijgen zijn enerzijds eye-openers, anderzijds liggen ze zover van mijn gewone belevingswereld af dat ik soms niet weet wat ik ermee aan moet. Sommige laat ik voorlopig maar even aan de kant liggen, misschien dat ik er later, als ik verder op mijn spiritueel pad ben, wel mee aan de slag wil.
Zoveel dingen om te verwerken, om over na te denken. En die ene levensvraag die altijd terugkomt: wat is mijn levensdoel, waarvoor ben ik hier?
Abonneren op:
Posts (Atom)