rigth between the eyes. Mooie uitdrukking maar dat is wel hoe het voelde toen volgende gedachte ineens inviel. Waar ze vandaan kwam, geen enkel idee maar het was en is nog altijd zeer toepasselijk en actueel.
"Ik zit te wachten op een betere toekomst"
Morgen wordt alles beter en daarom doe ik nu maar niets. Niets anders dan wachten op morgen want dan is het beter. Maar morgen wordt vandaag en gisteren en toch is er niets veranderd. Hoe kan dat nu? Morgen ging toch alles beter worden?
Morgen zal niet beter zijn als ik NU niets verander. Ik moet het NU doen, NU beginnen en NU verder doen. Niet morgen, niet volgende week, niet volgende maand. NU. Mijn ventje heeft in zijn trouwkostuum volgende zin laten borduren: Today is life, tomorrow never comes. Zoveel waarheid dat in dat zinnetje vervat zit. Het besef begint langzaam door te dringen. Ik borduur erop verder, NU...
tijdskrediet... of toch niet?
Gedachtendoos is blij maar heeft toch een beetje een naar gevoel. De aanvraag voor het tijdskrediet is "principieel" goedgekeurd door het hoger management. Mondeling dus. Met de voorwaarde dat het enkel doorgaat als er drie maanden voor de gevraagde ingangsdatum nog een plaatsje vrij is. En dit alles zonder pittige discussie. Zit daar iets achter? Of ga ik het te ver zoeken? Ik zal maar even in mijn stoel gaan zitten, dan kan ik er afstand van nemen.
Stoel? Welke stoel? Mijn innerlijke stoel. Nooit van gehoord? Ik ook niet, tot twee weken geleden. Maar wat een ontdekking! Het heeft me geholpen om de gesprekken met baas en hoger management door te komen zonder emotioneel betrokken te raken dwz zonder tranen, zonder woede, zonder alles persoonlijk op te nemen. Eigenlijk om het allemaal van een afstand te bekijken en er niet door geraakt te worden.
Maar wat is dat dan, die innerlijke stoel? Heel simpel eigenlijk. Het is een plaats in jezelf, zo ergens in het midden van je hersenen, waar jij een stoel, zetel, bad of iets zet waar je rustig van wordt. Vanuit dat plekje, waar er enkel rust heerst, geen emoties, geen gedachten, geen gevoelens, enkel puur rust, bekijk je de wereld rondom jou. Je ziet en voelt wat er gebeurt maar je gaat er niet meer in mee. Je blijft in die rust. Heerlijk!
En natuurlijk, alles wat heerlijk is, kan niet lang blijven duren. Dikwijls wordt je uit je stoel getrokken door gebeurtenissen of gedachten. Ga je toch weer piekeren over wat en hoe en wat als. De kunst is om dan tegen jezelf te zeggen: "Gedachtendoos, je bent weer bezig, ga eens terug in je stoel zitten!" Soms lukt het, soms ook niet. Maar als het lukt, is de wereld een fijnere plaats.
Stoel? Welke stoel? Mijn innerlijke stoel. Nooit van gehoord? Ik ook niet, tot twee weken geleden. Maar wat een ontdekking! Het heeft me geholpen om de gesprekken met baas en hoger management door te komen zonder emotioneel betrokken te raken dwz zonder tranen, zonder woede, zonder alles persoonlijk op te nemen. Eigenlijk om het allemaal van een afstand te bekijken en er niet door geraakt te worden.
Maar wat is dat dan, die innerlijke stoel? Heel simpel eigenlijk. Het is een plaats in jezelf, zo ergens in het midden van je hersenen, waar jij een stoel, zetel, bad of iets zet waar je rustig van wordt. Vanuit dat plekje, waar er enkel rust heerst, geen emoties, geen gedachten, geen gevoelens, enkel puur rust, bekijk je de wereld rondom jou. Je ziet en voelt wat er gebeurt maar je gaat er niet meer in mee. Je blijft in die rust. Heerlijk!
En natuurlijk, alles wat heerlijk is, kan niet lang blijven duren. Dikwijls wordt je uit je stoel getrokken door gebeurtenissen of gedachten. Ga je toch weer piekeren over wat en hoe en wat als. De kunst is om dan tegen jezelf te zeggen: "Gedachtendoos, je bent weer bezig, ga eens terug in je stoel zitten!" Soms lukt het, soms ook niet. Maar als het lukt, is de wereld een fijnere plaats.
Werken en het gedoe errond deel 2
Een week na het boze telefoontje uiteindelijk mijn gesprek met de baas gehad. De toon was heel anders dan tijdens het telefoontje. Toen hij begon met te vragen hoe het met me was dacht ik: ha je hebt je managementboek gelezen...
Een verontschuldiging is er niet uitgekomen, veel nieuws ook niet: weer het verhaal van die aantal klantenbezoeken en dat ik daar op afgerekend zou worden. Niet persé door hem maar wel door het hoger management. Ja natuurlijk...
Ik heb hem verteld van mijn voornemen om volgend jaar een jaar tijdskrediet op te nemen. En toen werd het stil aan de overkant. Voor eventjes. Hij had zijn antwoord vrij snel klaar: dat hij dat allemaal vanuit persoonlijk perspectief wel begreep maar dat het niet zo evident zou zijn dat dit zomaar zou aanvaard worden. Want ja, ik moest toch begrijpen dat ik met mijn productkennis en klantenkennis niet zomaar door eender welke interimmer kon vervangen worden. Huh? Nu ben ik ineens onmisbaar, ik dacht dat ik vijf minuten geleden een andere klok hoorde luiden... Wat het er ook van is, de bal is aan het rollen, het hoger management wordt ingelicht. Ik verwacht nog een stevige discussie vooraleer de verlossende handtekening zal gezet worden. Als ze al gezet wordt...
Nu, de aanvraag voor de teacher training course in binnen. Normaal zou ik binnen drie weken moeten weten of ik toegelaten wordt. En handtekening of niet, ik ga. Met of zonder tijdskrediet.
Een verontschuldiging is er niet uitgekomen, veel nieuws ook niet: weer het verhaal van die aantal klantenbezoeken en dat ik daar op afgerekend zou worden. Niet persé door hem maar wel door het hoger management. Ja natuurlijk...
Ik heb hem verteld van mijn voornemen om volgend jaar een jaar tijdskrediet op te nemen. En toen werd het stil aan de overkant. Voor eventjes. Hij had zijn antwoord vrij snel klaar: dat hij dat allemaal vanuit persoonlijk perspectief wel begreep maar dat het niet zo evident zou zijn dat dit zomaar zou aanvaard worden. Want ja, ik moest toch begrijpen dat ik met mijn productkennis en klantenkennis niet zomaar door eender welke interimmer kon vervangen worden. Huh? Nu ben ik ineens onmisbaar, ik dacht dat ik vijf minuten geleden een andere klok hoorde luiden... Wat het er ook van is, de bal is aan het rollen, het hoger management wordt ingelicht. Ik verwacht nog een stevige discussie vooraleer de verlossende handtekening zal gezet worden. Als ze al gezet wordt...
Nu, de aanvraag voor de teacher training course in binnen. Normaal zou ik binnen drie weken moeten weten of ik toegelaten wordt. En handtekening of niet, ik ga. Met of zonder tijdskrediet.
Werk en al het gedoe errond
Ik werk niet graag. Maar dat heb ik hier al een paar keer neergeschreven. Ik ben eigenlijk gewoon jaloers op de mensen die hun werk graag doen, die er fluitend voor uit hun bed komen, die om half 6 's avonds opkijken van "huh is het al zo laat?" Ik ben er dus geen van de die.
Ik sleep me 's morgens naar mijn pc, vraag me dikwijls af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Ik doe alleen wat ik echt moet doen, ik zal dus zelden zelf werk gaan zoeken. Aan mijn aantal klantenbezoeken kom ik nooit. Maar mijn klanten krijgen wel snel antwoord op hun vragen want ik heb mezelf niet overladen met werk ;-)
Ik weet dat ik tot nu toe al twee en een half jaar goed wegkom met het beetje dat ik wel doe. Mijn cijfers zijn goed dus veel kunnen ze niet zeggen maar vandaag is er toch een emmer overgelopen bij mijn baas. En dat om een domme mail die ik hem gestuurd had... Ik heb een boze telefoon gekregen, dat mijn motivatie niet goed zat (euh ja, daar kan ik niet veel op zeggen dus maar wijselijk gezwegen), dat ik wat meer initiatief moet nemen (hmm, ja wat werk betreft. Nee wat problemen oplossen betreft, ik roep hem alleen te hulp bij hetgene dat ik zelf niet opgelost krijg en moet hij nu net daarover vallen), dat ik veel verlof neem (duh, hij heeft evenveel verlof als ik, neem hem dan ook hé en sorry dat ik gebruik maak van mijn recht op educatief verlof) en dat wij eens dringend moesten samenzitten om dit allemaal te bespreken...
Benieuwd wat het gaat worden. Veel nieuws zal het weer niet zijn. Nee hoor, er wordt niet vergeleken met mijn 10 jaar jongere collega die niet weet wat ze eerst moet doen, haar klanten maar drie weken na datum antwoordt, volledig overstresst is maar wel veel meer dan haar vooropgesteld aantal bezoeken doet. Maar je zou er toch beter een voorbeeld aan nemen... Ja...Ik vraag me dan ook af of het geen goed moment is om hem van mijn plannen voor 2014 op de hoogte te stellen. Dan weet hij ineens waar het gebrek van motivatie vandaan komt... Het is nog vroeg en waarschijnlijk neem ik een groot risico maar wanneer is het wel het goede moment? Eerst maar eens het gesprek afwachten, het was wel dringend maar een datum is er nog niet vastgelegd. Ik heb hem nochtans gezegd wanneer ik wel en niet kon. Tja, wie heeft er dan een gebrek aan initiatief...;-)
Wordt vervolgd...
Ik sleep me 's morgens naar mijn pc, vraag me dikwijls af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Ik doe alleen wat ik echt moet doen, ik zal dus zelden zelf werk gaan zoeken. Aan mijn aantal klantenbezoeken kom ik nooit. Maar mijn klanten krijgen wel snel antwoord op hun vragen want ik heb mezelf niet overladen met werk ;-)
Ik weet dat ik tot nu toe al twee en een half jaar goed wegkom met het beetje dat ik wel doe. Mijn cijfers zijn goed dus veel kunnen ze niet zeggen maar vandaag is er toch een emmer overgelopen bij mijn baas. En dat om een domme mail die ik hem gestuurd had... Ik heb een boze telefoon gekregen, dat mijn motivatie niet goed zat (euh ja, daar kan ik niet veel op zeggen dus maar wijselijk gezwegen), dat ik wat meer initiatief moet nemen (hmm, ja wat werk betreft. Nee wat problemen oplossen betreft, ik roep hem alleen te hulp bij hetgene dat ik zelf niet opgelost krijg en moet hij nu net daarover vallen), dat ik veel verlof neem (duh, hij heeft evenveel verlof als ik, neem hem dan ook hé en sorry dat ik gebruik maak van mijn recht op educatief verlof) en dat wij eens dringend moesten samenzitten om dit allemaal te bespreken...
Benieuwd wat het gaat worden. Veel nieuws zal het weer niet zijn. Nee hoor, er wordt niet vergeleken met mijn 10 jaar jongere collega die niet weet wat ze eerst moet doen, haar klanten maar drie weken na datum antwoordt, volledig overstresst is maar wel veel meer dan haar vooropgesteld aantal bezoeken doet. Maar je zou er toch beter een voorbeeld aan nemen... Ja...Ik vraag me dan ook af of het geen goed moment is om hem van mijn plannen voor 2014 op de hoogte te stellen. Dan weet hij ineens waar het gebrek van motivatie vandaan komt... Het is nog vroeg en waarschijnlijk neem ik een groot risico maar wanneer is het wel het goede moment? Eerst maar eens het gesprek afwachten, het was wel dringend maar een datum is er nog niet vastgelegd. Ik heb hem nochtans gezegd wanneer ik wel en niet kon. Tja, wie heeft er dan een gebrek aan initiatief...;-)
Wordt vervolgd...
Een woordje van dank
aan de zonnegod die dan uiteindelijk mijn gebed toch heeft verhoord. Ik dank u op mijn blote knietjes dat het op mijn trouwdag stralend weer was. Nog een beetje friskes maar daar zwijgen we over...
Het was een zalige dag die nog altijd een glimlach op mijn lippen brengt als ik er terug aan denk. Alles is gelopen zoals ik wilde, geen stress, relaxed met de mensen die je het liefst om je heen hebt.
De huwelijksreis heeft enorm deugd gedaan. Ook hier hetzelfde concept, huurautotje en we zien wel waar we terecht kunnen, geen stress. Hele mooie dingen gezien, hele lieve mensen ontmoet, lekker gegeten en gedronken, zalig niks gedaan aan het strand. De Peloponesos heeft het allemaal. Absoluut een aanrader!
En nu back to reality....
Het was een zalige dag die nog altijd een glimlach op mijn lippen brengt als ik er terug aan denk. Alles is gelopen zoals ik wilde, geen stress, relaxed met de mensen die je het liefst om je heen hebt.
De huwelijksreis heeft enorm deugd gedaan. Ook hier hetzelfde concept, huurautotje en we zien wel waar we terecht kunnen, geen stress. Hele mooie dingen gezien, hele lieve mensen ontmoet, lekker gegeten en gedronken, zalig niks gedaan aan het strand. De Peloponesos heeft het allemaal. Absoluut een aanrader!
En nu back to reality....
Abonneren op:
Posts (Atom)