Ik worstel...

Ik worstel heel erg met mijn gevoelens rond wat ik gisteren te horen heb gekregen. VV is na de tangoles nog even binnen geweest om den Trotter van Griekenland terug te brengen en om even te melden dat Molleke voor 4 weken met hem meegaat naar Griekenland. En dat ze daarna waarschijnlijk samen India, Nepal, Tibet en China gaan doen. AAAAAAHHH, dat waren onze plannen!!! Of toch zeker het laatste stuk!

Ja, Molleke, toen ik deze blogpost schreef heb ik haar naam lukraak gekozen, nog niet wetende dat ze mijn relatie/huwelijk zou ondermijnen. Blijkbaar is er intuïtie mee gemoeid geweest... Molleke komt ook terug in vorige blogposts als de vriendin van VV. Degene die 16 jaar ouder is en waarmee hij geen relatie heeft. Misschien geen romantische/sexuele relatie maar een relatie heeft hij er zeker mee want anders ga je er geen 4 weken mee op vakantie...

Het doet me echt pijn. Ik heb niet gekozen om alleen verder te moeten maar ik moet het wel doen! Alleen naar Azië, daar alleen gaan reizen omdat er geen partner meer is om het mee samen te doen. VV ging opnieuw beginnen, alleen, maar hij is helemaal niet alleen. Hij heeft iemand om mee te gaan. Hij hoeft niet alleen een café of restaurant binnen te stappen en medelijdend bekeken te worden. Hij hoeft zijn ervaringen niet alleen te verwerken. Ik moet dit wel allemaal doen. En hoe dankbaar ik ook ben voor alle lieve mensen rondom mij, die ene speciale persoon waar je alles mee deelt, mis ik heel hard. Aaaaah, het is niet eerlijk! Gillen zou ik willen doen, erop kloppen, roepen, tieren, schoppen,...

Maar Gedachtendoos blijft beschaafd en pinkt een traan weg...een hele vloedgolf...

Allerlei hersenspinsels

Er is zoveel in mijn leven aan de gang. Ik sta erbij en kijk ernaar. En laat het over me komen. Mijn relatie die verbroken is en op de één of andere manier omgezet wordt in iets anders. Geen partners meer.

Vrienden? Zo voelt het nog niet helemaal. Nog niet altijd. Kan dat eigenlijk wel? Velen geloven van niet, raden me aan om het contact volledig te verbreken, zeggen dat de wonde van de breuk op deze manier niet kan helen. Ik voel het anders. Volgens mij kan een vriendschap groeien uit een relatie. Misschien moeilijker maar het kan. En nee, dat is niet uit onrealistische hoop dat het ooit nog goed komt. Het is voor mij heel duidelijk dat VV echt niets meer voor me voelt (tenzij af en toe irritatie, maar dat is ook een gevoel natuurlijk...). We zoeken naar een manier om met mekaar om te gaan. Het moet nog wat groeien, wat het ook is, wat het ook zal worden: een vriendschap of  'somebody I used to know'.

Danspartners? Absoluut. Het voelt vertrouwd om met hem te dansen. Ik weet wat het betekent wanneer hij bepaalde moves maakt. Dat hij het even niet meer weet wanneer hij in 'trapjes' begint te dansen. Ik voel zijn gemoedstoestand aan de manier waarop hij danst: gespannen of relaxed.

Gisteren toen ik eindelijk in mijn zetel kon ploffen, schoot er ineens volgende gedachte door mijn hoofd: Heb ik VV eigenlijk wel echt graag gezien? Het antwoord daarop is JA. Ja, ik heb hem echt graag gezien, ik zie hem nog graag. Maar ik heb VV nooit nodig gehad om me een compleet mens te voelen. VV was een heel fijn extraatje, dat mijn leven kruidde. Het is niet leuk om een extraatje te moeten afgeven maar ik ben er niet minder door geworden. Ik ben nog steeds een compleet mens. Met alle gevoelens en emoties die daar bijhoren. Die er ook al waren voor hem, met hem en er nog steeds zijn.

En als ik die gevoelens toelaat, me er niet tegen verzet komt al hetgene ik nodig heb als vanzelf naar me toe. Uitnodigingen voor etentjes en feestjes, een lief berichtje van iemand die ik al heel lang niet meer gehoord had, een telefoontje. Ik sta ervan versteld hoeveel liefde, vriendschap en medeleven ik van alle kanten krijg. Het maakt me dankbaar. Heel dankbaar.

Ondertussen komt Thailand dichterbij. Het grootste deel van het lesgeld is betaald. Wat een heel gedoe geweest is via Paypal. De papieren voor het tijdskrediet liggen te wachten om binnen gedaan te worden bij de RVA en de afspraak voor de laatste inentingen is gemaakt. Ik kijk er enorm naar uit. Al besef ik heel goed dat ik geen te hoge verwachtingen mag koesteren. Het is niet dat het daar ineens allemaal ten goede gaat veranderen. Ik zal het zelf moeten doen, ook daar! Maar toch zal ik blij zijn om even uit mijn vertrouwde omgeving weg te zijn. Om even weg te zijn van alles en iedereen. Om mijn verleden achter me te laten. Ik ben er klaar voor: opnieuw beginnen met een ongeschreven boek om elk moment in te vullen. Om open te staan voor alles en iedereen die op mijn pad komt.

Een goede week

Deze week is een goede week. In mijn beleving betekent dat de rollercoaster min of meer tot stilstand is gekomen. Uitgenomen de woede-uitbarsting van maandag ben ik eigenlijk best wel gelukkig. Zolang ik in het moment ben, kan ik echt genieten van de dingen die gebeuren. Lachen met gekke situaties, zoals die kluns die een volle plateau schuimwijn over een ober kiepert. De kluns knalrood, zich uitputtend in verontschuldigingen, de ober, de voorkant volledig doorweekt, geen spier vertrekkend, zijn waardigheid behoudend. Het had een scene kunnen zijn in één of andere Engelse komische serie. Genieten van een goed gesprek, waaruit af en toe inzichten kunnen ontstaan. Me nestelen in de zetel met een kopje thee, gezet op chinese wijze. Heerlijk. En zelfs de woede-uitbarsting was goed want had ik ze toen niet toegelaten zou ze nu nog altijd aan het gisten zijn.

Sommige mensen begrijpen niet dat ik nog kan genieten van het moment. Als zij in mijn plaats zouden zijn, zouden ze de zwartste periode van hun leven doormaken. Ik heb het al eens op die manier doorgemaakt toen een vorige relatie uiteen gevallen is. Het heeft me drie jaar van mijn leven gekost. Drie jaar waarin ik me meer slecht dan goed voelde. Drie jaar waarin ik op automatische piloot leefde en deed wat er van me verwacht werd (op dat moment studeren en een diploma halen). Ik ben niet van plan om die zelfde weg op te gaan. Ik wil mijn leven bewust meemaken, hier en nu. Niet in een parallelle realiteit van had ik maar... of was het toch maar... of als...

Oke, er zijn momenten dat het pijn doet. Ik laat die pijn dan ook toe. Moet ik op dat moment huilen? Dan huil ik, doe ik dat niet dan duurt de pijn heel de dag. Laat ik het toe, dan kan het op een half uurtje over zijn. Oke, de intimiteit is gereduceerd tot zo ongeveer nul maar een vinger, een trillend speeltje en wat fantasie nemen de grootste behoefte weg. Oke, ik zou willen dat het anders was, dat we nog altijd dat mooie koppel waren dat we een half jaar geleden waren, dat hij niet twijfelde, dat hij met heel zijn hart kon zeggen: ik zie je graag. Zo is het niet. Moet ik daarom mijn leven stilzetten? Ik denk het niet. Ik weet voor mezelf dat hij de man van mijn leven is, anders zou ik niet ja gezegd hebben toen hij me gevraagd heeft om te trouwen... Volgens mij hebben we mekaar nog veel te leren en kunnen we alleen maar groeien in onze relatie. Ik heb mijn keuze gemaakt, de keuze is nu aan hem. En hij mag alle tijd nemen die hij denkt nodig te hebben. Ik zet alleen mijn leven niet stil voor hem.

Rollercoaster van emoties

Gevoelens gaan op en neer. Nu ben ik sterk, het volgende moment barst ik in tranen uit. Nu ben ik kwaad, het volgende moment wil ik alleen maar wegkruipen ergens diep in een donker hoekje. Ik voel me zo machteloos. En ik haat het om machteloos te zijn. En dus verslind ik boeken (voornamelijk e-boeken die ik download via obscure sites) waarvan ik denk dat ze een oplossing kunnen bieden. Zo heb ik deze week o.a gelezen: "working on yourself doesn't work", "make every man want you", "how to create a magical relationship", "transurfing 1" en "love in the present tense".

Love in the present tense is een 'echt' boek en heeft me enorm aangesproken. Het laat je op een andere manier kijken naar je relatie en hoe jij daarin staat. Ik zou willen dat mijn ventje het boek ook zou kunnen lezen. Helaas is hij geen lezer en al helemaal niet in het Engels...

Ondertussen zijn er momenten dat ik het ook niet meer weet. Ik weet niet meer hoe ik me moet gedragen, wat ik nog wel kan doen, wat ik beter niet doe. Zet ik een masker op van onverschilligheid of laat ik toch mijn gevoelens zien? Wat zijn die gevoelens nog? Hoe ga ik om met de fysieke afstand die er tussen ons is? Vroeger liepen we altijd hand in hand, nu niet meer. Vroeger gaven we mekaar spontaan al eens een zoen zomaar midden op straat, nu is het alsof er 700 man tussen ons staat. Soms vraag ik me af of ik niet beter alleen doorga, ik weet dat ik dat kan. Ik heb hem niet nodig om mijn leven te leven. Ik heb mijn leven niet stilgezet omdat er nu een ring aan mijn vinger zit en ik heb hem ook nooit gevraagd om dat te doen.

Aan de andere kant geeft het universum me misschien wel exact wat ik nodig heb. Als het tijd is om uit te zoeken hoe deze relatie me kan helpen om te groeien, door bvb eindelijk eens mijn gevoelens te tonen ipv ze altijd in te houden, is dit wel de ideale situatie. En toch ben ik bang. Bang dat hij me in de steek zal laten door alles wat er boven gaat komen. Gek eigenlijk want vijf regels hierboven zeg ik nog dat ik zonder hem door kan gaan... En ik meen het ook... Waar ben ik dan echt bang voor?

Ondertussen is middernacht gepasseerd. Ik ben klaarwakker. Onbegrijpelijk, dat meisje dat 9 uur slaap per nacht nodig heeft, zit op dit uur nog achter haar pc. Ik heb het geprobeerd, om half 11 in mijn bed. Draaien en keren, om half 12 er maar weer uit. Mijn gedachten toevertrouwd aan het scherm. Alles om die stroom te kanaliseren, om niet compleet gek te worden.

Meditatie zeg je? Soms ben ik er echt te onrustig voor, mijn lichaam wil niet blijven zitten, mijn geest draait dol. Misschien moet ik maar eens zoeken naar een actieve meditatie.