Mijn laatste wapenfeit op deze blog. Hoe het leven zo kan veranderen! Gedachtendoos is niet meer de persoon die ze beschreven heeft in de "wie ben ik" sectie. Het project is tot een einde gekomen. Ik leef in een warm land. Om een meer accuraat beeld te geven zou ik heel wat schrijfwerk moeten doen. En om eerlijk te zijn, daar heb ik geen zin in. En ook geen tijd voor. Andere dingen zijn op dit moment belangrijker. Deze Gedachtendoos was een fijne plaats om mijn verdriet tijdens een heel moeilijke periode te kanaliseren. Dat hoofdstuk heb ik ondertussen mentaal afgesloten. Een nieuw spannend hoofdstuk is gestart. Ik zoek mijn weg, op mijn eentje, en daarom wil ik deze Gedachtendoos die te zwaar weegt om mee te zeulen achterlaten. Misschien start ik ooit nog eens een andere gedachtendoos, of heropen ik deze om ze om te kieperen en opnieuw te vullen. Voorlopig sluit ik ze zachtjes en laat ze waar ze hoort, achter mij...
Nieuw leven
Nee, ik ben niet zwanger! Ik heb gewoon het gevoel dat ik aan een heel nieuw leven begonnen ben. Eentje dat niet meer rijmt met wat ik in de Wie ben ik Pagina geschreven heb. Eentje waarin Het Project een andere richting is uitgegaan dan voorzien. Maar waar ik wel heel blij mee ben. Ik zit nog altijd in Thailand maar heb de yoga ingeruild voor Medical Qigong. Ik leer, zie, voel en doe fantastische dingen. Mijn lichaam verandert. In de goede zin. De oude enkelblessure waarvan ik dacht dat ik altijd last ging hebben, heelt stilletjes aan. Mijn holle rug wordt stilletjes aan minder hol. Ik zit, sta en loop anders. Meer relaxt, minder gespannen. Ik moet er hard voor werken, duizend keer dezelfde uiterlijk poepsimpele oefeningen doen, pijn als een signaal zien dat ik de oefening niet goed doe, 700 keer op hetzelfde punt gecorrigeerd worden en doodmoe thuiskomen. Maar "loving every minute of it!" Een nieuwe gedachtendoos is in de maak...
Gemakkelijk of toch niet?
Bewust Zijn, in de Stilte zijn. Het is niet moeilijk alleen op het strand. Het hypnotiserend geluid van de golven in mijn oren. Geen mensen om me heen. Het wordt maar moeilijk in de wereld. Wanneer ik interageer met mensen. Wanneer ik in situaties terecht kom waar ik eigenlijk niet in wil zijn. Het is maar dan dat ik echt zie hoe bewust ik ben. Hoe ik reageer. Nemen mijn mind en mijn oude patronen het over of kan ik vanuit een nieuw perspectief (re)ageren? Misschien eens niets doen in plaats van weg te lopen. Het eens niet op mijn manier hebben en kijken wat dat met me doet. Aanvaarden dat ik me ongemakkelijk/boos/verdrietig/angstig voel zonder dat te willen veranderen. De controle loslaten...
patronen en spiegels
Mijn grote test is bezig, de familie is op bezoek en we reizen samen door het mooie Thailand. En ik zie patronen. Dezelfde patronen die ik ontdekt heb in mijn relatie met VV zie ik nu bij mijn ouders en in mindere mate bij mijn broer en zijn vriendin. Ze zijn spiegels voor mij. En ze vergroten uit. Ik zie de patronen en besef nu waar ze vandaan komen. Ik besef ook dat ik nog heel dikwijls terugval in net diezelfde patronen. Achteraf, dezelfde avond of soms al 5 minuten na het voorval denk ik: 'dju, ik heb het weer gedaan'! Maar ooit komt er een dag dat ik niet meer automatisch ga reageren. Dat ik net voordat ik iets doe of zeg, inzie dat ik een keuze heb. De keuze om anders te reageren.
De stille kracht in mezelf
In één van mijn vorige posts heb ik geschreven dat ik hier op het eiland een spirituele lerares heb die me mijn schaduwkanten helpt te ontdekken. Eigenlijk is dat een beetje een foute omschrijving. Ze helpt me patronen te ontdekken die ertoe leiden dat ik telkens opnieuw dezelfde situatie ontmoet. En ze helpt om deze patronen los te laten.
Zo had ze me de opdracht gegeven om maar eens te gaan kijken hoe ik me in de relatie met VV had gedragen, hoe ik reageerde en wat ik deed of niet deed. Waaaw, wat een lijst! Als ik die lijst zag, vroeg ik me af hoe het mogelijk was dat we nog 12 jaar samen zijn geweest. Dat hij niet na een maand gillend is weggelopen! Een kleine bloemlezing: Ik regelde alles: onze vakanties, onze financiën, tot zelfs de afspraken bij de kapper (onder het mom van: hij telefoneert niet graag) Ik nam hem dingen uit handen, ik probeerde hem te verbeteren (nee, dat doe je zo toch niet...) Ik had de controle in onze relatie: hoe de dingen gedaan moesten worden, wanneer we elkaar moesten zien,... Als hij de dingen anders zag, praatte ik zo op hem in tot hij meeging in mijn standpunt. Ik verdedigde mezelf, ik sloot mezelf af, ik toonde zelden of nooit gevoelens, werd nooit kwaad, bijna nooit verdrietig. De emoties bleven meestal maar op een vlakke lijn. Ik voelde ze wel maar ik uitte ze nooit. En als ik terugkijk, deed ik net hetzelfde in mijn eerste lange relatie...
We hebben daarop gewerkt en het blijkt dat ik het geloof had (vandaag losgelaten in een sessie met haar) dat emoties tonen gelijk is aan in de steek worden gelaten. Dat als alles onder controle was, alles goed was en dat ze dan van me hielden. Maar liefde kan je niet controleren, je kan niet controleren of iemand van je houdt. Maar dat geloofde het kleine meisje in mij wel. En ik heb dat geloof steeds weer aan mezelf bewezen. Ik koos altijd vriendinnetjes die opeens geen vriendinnetjes meer waren omdat ik een keertje boos was geworden. Ik koos partners die zelf ook niet met hun emoties konden omgaan en dan maar wegliepen als er emoties aan te pas kwamen. Ik zonderde me al op voorhand af in groepen want dan konden ze me toch niet kwetsen.
Taro heeft me laten zien en laten ervaren dat er een kracht is in mezelf die ik elk moment kan aanboren. Een kracht die niet door iemand anders opgeroepen kan worden en die niet kan teniet gedaan worden door iemand anders. Die ik niet kan weggeven, die er altijd is. Die kracht, die stilte, is de plaats in mezelf waar ik thuis ben bij mezelf, waar ik van mezelf hou wat er in de buitenwereld ook gaande is. Aan mij nu om de moed te vinden om anders te reageren, om mijn emoties toe te laten, te laten zijn, ze niet meer onder controle te houden. En telkens die stille kracht aan te boren.
Het schijnt dat de grootste test ligt in de omgang met je familie omdat je van hen (en zij weer van hun ouders) die geloven geleerd hebt. Als je niet meer terug in het patroon vervalt, weet je dat je het echt losgelaten hebt. Mijn test komt er binnen een kleine twee weken aan. Dan komen mijn ouders, broer en zijn vriendin over en gaan we samen drie weken door Thailand reizen. Ik ben er klaar voor...Ik wil niet meer terug naar de controlerende Gedachtendoos.
Als ik Taro een aantal jaren vroeger leren kennen had, zouden VV en ik dan nog samen geweest zijn? Zouden we samen tot een evenwichtige relatie gekomen zijn waar gevoelens wel geuit werden, waar ik hem de persoon zou laten zijn die hij was? Djees, ik heb altijd gedacht dat ik hem niet wilde veranderen... Zat ik ernaast...Ik kan alleen maar zeggen dat ik me niet bewust was van het achterliggende patroon en dat ik het in een volgende relatie anders zal doen.
Zo had ze me de opdracht gegeven om maar eens te gaan kijken hoe ik me in de relatie met VV had gedragen, hoe ik reageerde en wat ik deed of niet deed. Waaaw, wat een lijst! Als ik die lijst zag, vroeg ik me af hoe het mogelijk was dat we nog 12 jaar samen zijn geweest. Dat hij niet na een maand gillend is weggelopen! Een kleine bloemlezing: Ik regelde alles: onze vakanties, onze financiën, tot zelfs de afspraken bij de kapper (onder het mom van: hij telefoneert niet graag) Ik nam hem dingen uit handen, ik probeerde hem te verbeteren (nee, dat doe je zo toch niet...) Ik had de controle in onze relatie: hoe de dingen gedaan moesten worden, wanneer we elkaar moesten zien,... Als hij de dingen anders zag, praatte ik zo op hem in tot hij meeging in mijn standpunt. Ik verdedigde mezelf, ik sloot mezelf af, ik toonde zelden of nooit gevoelens, werd nooit kwaad, bijna nooit verdrietig. De emoties bleven meestal maar op een vlakke lijn. Ik voelde ze wel maar ik uitte ze nooit. En als ik terugkijk, deed ik net hetzelfde in mijn eerste lange relatie...
We hebben daarop gewerkt en het blijkt dat ik het geloof had (vandaag losgelaten in een sessie met haar) dat emoties tonen gelijk is aan in de steek worden gelaten. Dat als alles onder controle was, alles goed was en dat ze dan van me hielden. Maar liefde kan je niet controleren, je kan niet controleren of iemand van je houdt. Maar dat geloofde het kleine meisje in mij wel. En ik heb dat geloof steeds weer aan mezelf bewezen. Ik koos altijd vriendinnetjes die opeens geen vriendinnetjes meer waren omdat ik een keertje boos was geworden. Ik koos partners die zelf ook niet met hun emoties konden omgaan en dan maar wegliepen als er emoties aan te pas kwamen. Ik zonderde me al op voorhand af in groepen want dan konden ze me toch niet kwetsen.
Taro heeft me laten zien en laten ervaren dat er een kracht is in mezelf die ik elk moment kan aanboren. Een kracht die niet door iemand anders opgeroepen kan worden en die niet kan teniet gedaan worden door iemand anders. Die ik niet kan weggeven, die er altijd is. Die kracht, die stilte, is de plaats in mezelf waar ik thuis ben bij mezelf, waar ik van mezelf hou wat er in de buitenwereld ook gaande is. Aan mij nu om de moed te vinden om anders te reageren, om mijn emoties toe te laten, te laten zijn, ze niet meer onder controle te houden. En telkens die stille kracht aan te boren.
Het schijnt dat de grootste test ligt in de omgang met je familie omdat je van hen (en zij weer van hun ouders) die geloven geleerd hebt. Als je niet meer terug in het patroon vervalt, weet je dat je het echt losgelaten hebt. Mijn test komt er binnen een kleine twee weken aan. Dan komen mijn ouders, broer en zijn vriendin over en gaan we samen drie weken door Thailand reizen. Ik ben er klaar voor...Ik wil niet meer terug naar de controlerende Gedachtendoos.
Als ik Taro een aantal jaren vroeger leren kennen had, zouden VV en ik dan nog samen geweest zijn? Zouden we samen tot een evenwichtige relatie gekomen zijn waar gevoelens wel geuit werden, waar ik hem de persoon zou laten zijn die hij was? Djees, ik heb altijd gedacht dat ik hem niet wilde veranderen... Zat ik ernaast...Ik kan alleen maar zeggen dat ik me niet bewust was van het achterliggende patroon en dat ik het in een volgende relatie anders zal doen.
Hemels...
Hemels, anders kan ik de volgende ervaring niet noemen. Misschien heeft het een officiële naam maar eigenlijk interesseert die me niet. De ervaring op zich is genoeg. En hopelijk blijft het niet bij deze ene keer.
Wat is er gebeurd? Tijdens een meditatie voelde ik me alsof ik in slaap zou gaan vallen. Je kent dat gevoel wel. Je hoofd klapt naar voren en veert dan weer terug. Het was ook zoiets maar niet helemaal. Het was eerder met mijn hele bovenlichaam. En het veerde niet terug maar het spiraalde eerder terug. Maar je kan het het beste vergelijken met precies in slaap vallen. Dan opeens alle haren op mijn armen die rechtop komen en opeens was er geen gedachtendoos meer. Ik bestond volledig uit vibratie, ik was er een deeltje van maar tegelijkertijd ook het geheel. Ik voelde geen lichaam meer, ik weet niet of ik nog ademde en ik heb geen enkel idee hoe lang het geduurd heeft. Dat kan een seconde geweest zijn maar even goed 3 minuten. En dan werd ik me ineens terug bewust van mijn ademhaling, leek het alsof ik terug kleiner werd en voelde ik mijn lichaam terug.
Ik ben er een hele dag ondersteboven van geweest. Zo mooi!
Wat is er gebeurd? Tijdens een meditatie voelde ik me alsof ik in slaap zou gaan vallen. Je kent dat gevoel wel. Je hoofd klapt naar voren en veert dan weer terug. Het was ook zoiets maar niet helemaal. Het was eerder met mijn hele bovenlichaam. En het veerde niet terug maar het spiraalde eerder terug. Maar je kan het het beste vergelijken met precies in slaap vallen. Dan opeens alle haren op mijn armen die rechtop komen en opeens was er geen gedachtendoos meer. Ik bestond volledig uit vibratie, ik was er een deeltje van maar tegelijkertijd ook het geheel. Ik voelde geen lichaam meer, ik weet niet of ik nog ademde en ik heb geen enkel idee hoe lang het geduurd heeft. Dat kan een seconde geweest zijn maar even goed 3 minuten. En dan werd ik me ineens terug bewust van mijn ademhaling, leek het alsof ik terug kleiner werd en voelde ik mijn lichaam terug.
Ik ben er een hele dag ondersteboven van geweest. Zo mooi!
Niet allemaal kommer en kwel
Als ik mijn laatste twee schrijfseltjes terug lees, moet ik effe slikken. Het klinkt zo negatief allemaal. Dat is het niet. Er zijn absoluut moeilijke momenten. Maar daar tegenover staan ook heel mooie momenten. En momenten van diepe inzichten in mezelf. De mooie momenten overheersen nog altijd de moeilijke momenten! Toch blijf je langer stilstaan bij de moeilijke momenten. Wat zit een mens toch raar in elkaar...
Ik voel dat ik groei. Ik groei in de manier waarop ik naar het leven kijk, in de manier waarop ik naar mezelf kijk, in de manier waarop ik naar andere mensen kijk. Veel meer observerend, vanop een afstand in plaats van veroordelend. Ik ben er blij mee, met elke stap die ik zet om minder door mijn gedachten geleid te worden, om minder in mijn emotionele buien te zwelgen, om ze meer vanop een afstand te bekijken.
Mooie inzichten over mezelf komen op de raarste momenten naar boven. Zo heb ik hier inzicht gekregen in de reden waarom ik zo graag yoga geef. En dat is een heel andere reden dan ik wil mensen helpen om te ontspannen, om meer in contact te komen met hun lichaam. Nee, dat is maar een secundaire reden. De echte reden is dat ik me goed voel wanneer mensen goed over mij denken. En dat doen ze als ik yoga geef... Nu, op zich maakt het niet uit om welke reden ik yoga geef maar dit is wel belangrijk om te weten. Het is een stimulans om aan mijn zelfbeeld te werken. Om mijn goed voelen niet te laten afhangen van wat mensen van me denken maar om intrinsiek tevreden te zijn met wie ik ben. Wat ik ook doe, of dat nu yoga geven is of kwaad zijn :-)
Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb en dat die weg nooit zal eindigen maar ik ben blij met alle inzichten die ik hier al gekregen heb. Ik ben ervan overtuigd dat ze nooit geopenbaard zouden zijn geworden als ik in mijn vertrouwde leventje zou zijn gebleven. Moeilijk af en toe maar oh zo fascinerend en mooi!
Ik voel dat ik groei. Ik groei in de manier waarop ik naar het leven kijk, in de manier waarop ik naar mezelf kijk, in de manier waarop ik naar andere mensen kijk. Veel meer observerend, vanop een afstand in plaats van veroordelend. Ik ben er blij mee, met elke stap die ik zet om minder door mijn gedachten geleid te worden, om minder in mijn emotionele buien te zwelgen, om ze meer vanop een afstand te bekijken.
Mooie inzichten over mezelf komen op de raarste momenten naar boven. Zo heb ik hier inzicht gekregen in de reden waarom ik zo graag yoga geef. En dat is een heel andere reden dan ik wil mensen helpen om te ontspannen, om meer in contact te komen met hun lichaam. Nee, dat is maar een secundaire reden. De echte reden is dat ik me goed voel wanneer mensen goed over mij denken. En dat doen ze als ik yoga geef... Nu, op zich maakt het niet uit om welke reden ik yoga geef maar dit is wel belangrijk om te weten. Het is een stimulans om aan mijn zelfbeeld te werken. Om mijn goed voelen niet te laten afhangen van wat mensen van me denken maar om intrinsiek tevreden te zijn met wie ik ben. Wat ik ook doe, of dat nu yoga geven is of kwaad zijn :-)
Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb en dat die weg nooit zal eindigen maar ik ben blij met alle inzichten die ik hier al gekregen heb. Ik ben ervan overtuigd dat ze nooit geopenbaard zouden zijn geworden als ik in mijn vertrouwde leventje zou zijn gebleven. Moeilijk af en toe maar oh zo fascinerend en mooi!
Hoe te beschrijven..
wat er door me heen gaat? Zoveel emoties wisselen mekaar in een snel tempo af. Het ene moment moet ik huilen, een halve minuut later moet ik lachen. Het ene moment voel ik me eenzaam, het volgende moment ben ik blij dat ik op mijn eentje in mijn hangmat kan gaan zitten. Nu eens kwaad, daarna verdrietig. Een vleugje angst afgewisseld met een overvloed aan dankbaarheid. Oppervlakkige gesprekken afgewisseld met diepgaande conversaties. Het passeert hier allemaal de revue. Op één dag, soms zelfs op één uur!
De yoga is geweldig, het doet me zo'n deugd en toch zijn er momenten dat ik zou willen weglopen uit de les. Twee keer per dag, zes dagen op zeven diezelfde opwarmingsoefeningen... Ik leer hier wat overgave is... De teachings die we krijgen zijn enerzijds eye-openers, anderzijds liggen ze zover van mijn gewone belevingswereld af dat ik soms niet weet wat ik ermee aan moet. Sommige laat ik voorlopig maar even aan de kant liggen, misschien dat ik er later, als ik verder op mijn spiritueel pad ben, wel mee aan de slag wil.
Zoveel dingen om te verwerken, om over na te denken. En die ene levensvraag die altijd terugkomt: wat is mijn levensdoel, waarvoor ben ik hier?
Groeipijnen
Twee weken ver in de TTC. Mooie momenten afgewisseld met minder leuke momenten. Lachen afgewisseld met tranen. Vreugde afgewisseld met pijn. Ik ontdek vele dingen over mezelf. Voornamelijk de schaduwkant die ik niet kon of wilde zien. Lichamelijke pijnen die voortkomen uit kwaadheid. Kwaadheid en weerstand tegen regels en structuur. Maar onder die kwaadheid zit angst. Angst dat ik dit niet aankan, dat ik er niet goed genoeg voor ben.
Op andere momenten vraag ik me af of dit wel is wat ik wil. Ik weet het niet. Wil ik hier echt mee doorgaan, wil ik gaan lesgeven, gaat dat me voldoening geven? Zo dikwijls denk ik dat ik nooit iets ga vinden om mijn leven zin te geven, dat ik niets echt graag doe. Ik wil van alles wat proeven en mijn hele leven nieuwe dingen blijven leren. Maar hoe kan ik daarmee in mijn levensonderhoud voorzien. Ik heb geen idee en dat frustreert me enorm. De idee dat ik geen controle heb over mijn toekomst. Dat ik het niet weet. Die onzekerheid, dat is iets waar ik moet mee leren omgaan. Ik moet leren vertrouwen te hebben, ik moet leren te geloven dat alles op zijn pootjes komt. En dat dit meestal anders is dan ik me had voorgesteld. Ik moet leren de controle los te laten.
En dan kom ik automatisch terecht bij VV. Heb ik in onze relatie ook teveel controle uitgeoefend? Heb ik alles op mijn manier gedaan? Ik kan niet anders dan daar ja op antwoorden. Maar ik moet het ook nuanceren. VV heeft het langs zijn kant toegelaten dat ik dat deed. Hij heeft me nooit weerwerk geboden. Nooit eens gezegd: "Dit kan voor mij niet, ik wil het op mijn manier en niet op de jouwe". Ergens mis ik hem, het zou mooi geweest zijn om mijn groeiproces met hem te delen en ik zou het ook fijn gevonden hebben om zijn groeiproces mee te maken. Hij heeft echter anders besloten...
Ik ben er zeker van dat er nog vele dingen zullen naar boven komen en ik ben dankbaar dat ik een hele goede spirituele lerares heb hier op het eiland die niets met de TTC te maken heeft maar die me met mijn neus op mijn schaduwkant kan drukken. Respect voor hoe zij mensen hun ingesleten patronen kan laten zien. En niet alleen dat, ze helpt me ook om die oude patronen los te laten.
Op andere momenten vraag ik me af of dit wel is wat ik wil. Ik weet het niet. Wil ik hier echt mee doorgaan, wil ik gaan lesgeven, gaat dat me voldoening geven? Zo dikwijls denk ik dat ik nooit iets ga vinden om mijn leven zin te geven, dat ik niets echt graag doe. Ik wil van alles wat proeven en mijn hele leven nieuwe dingen blijven leren. Maar hoe kan ik daarmee in mijn levensonderhoud voorzien. Ik heb geen idee en dat frustreert me enorm. De idee dat ik geen controle heb over mijn toekomst. Dat ik het niet weet. Die onzekerheid, dat is iets waar ik moet mee leren omgaan. Ik moet leren vertrouwen te hebben, ik moet leren te geloven dat alles op zijn pootjes komt. En dat dit meestal anders is dan ik me had voorgesteld. Ik moet leren de controle los te laten.
En dan kom ik automatisch terecht bij VV. Heb ik in onze relatie ook teveel controle uitgeoefend? Heb ik alles op mijn manier gedaan? Ik kan niet anders dan daar ja op antwoorden. Maar ik moet het ook nuanceren. VV heeft het langs zijn kant toegelaten dat ik dat deed. Hij heeft me nooit weerwerk geboden. Nooit eens gezegd: "Dit kan voor mij niet, ik wil het op mijn manier en niet op de jouwe". Ergens mis ik hem, het zou mooi geweest zijn om mijn groeiproces met hem te delen en ik zou het ook fijn gevonden hebben om zijn groeiproces mee te maken. Hij heeft echter anders besloten...
Ik ben er zeker van dat er nog vele dingen zullen naar boven komen en ik ben dankbaar dat ik een hele goede spirituele lerares heb hier op het eiland die niets met de TTC te maken heeft maar die me met mijn neus op mijn schaduwkant kan drukken. Respect voor hoe zij mensen hun ingesleten patronen kan laten zien. En niet alleen dat, ze helpt me ook om die oude patronen los te laten.
Mooie ervaringen
Ik ben nog maar twee dagen ver in de TTC maar ik heb al hele mooie ervaringen mogen meemaken. Niet alleen hier maar ook op mijn weg hier naartoe. Ik had schrik om in mijn eentje de reis te doen. Allerlei vragen spookten door mijn hoofd. Ga ik het kunnen? Hoe gaat het zijn? Gaat er wel iemand zijn die me een beetje leuk vindt? Allemaal dingen waarover ik me helemaal geen zorgen had hoeven te maken. De reis is keigoed meegevallen. Op de bus met een Engelse gepraat die ook interesse had in yoga. Op de boot met een Canadees aan de praat geraakt, over vanalles en niks. Beide ontmoetingen hebben me deugd gedaan. Hebben me een gevoel gegeven van niet alleen te zijn.
De mooie ervaringen in de TTC hebben ook weer te maken met mensen. Hoe eentje me spontaan een hoofdlamp leende omdat ik die meer nodig had op mijn fiets dan zij op haar brommer. Hoe iemand anders samen met mij een huis om te delen wil gaan zoeken voor maand 2 en 3. Hoe ikzelf heel waardevol advies heb gekregen van iemand die hier op het eiland woont en Agama yoga kent. Ze vertelde mij: zie dit hele gebeuren als een experiment met jezelf als het lab, het experiment, de onderzoeker en het resultaat allemaal tegelijkertijd. Voel je pijn, ga na wat die pijn veroorzaakt, ga diep en laat dan los. Ik heb haar raad al nodig gehad... Veel TTC-studenten zijn veel meer ervaren en dan komt mijn oude angst naar boven: ik kan dit niet, ik ben hier niet goed genoeg voor. De pijn die ik in mijn schouders en nek voelde tijdens de opwarming, kwam ook van dit geloof. Het loslaten via EFT heeft de pijn weggenomen. Ik ben nu al zeker dat er nog vele dingen zullen bovenkomen maar dat is ook waarvoor ik hier ben. Om mezelf en mijn onbewuste reaktiepatronen te leren kennen. Hoe pijnlijk dat ook is.
En dan is er het hotel waar ik verblijf tot 3 februari. Heel vriendelijke mensen die omdat ze weten dat ik Grieks spreek dat ook spreken met mij, en daarbij heel veel geuld hebben. Elke zondag is er een open mic en deze zondag was het tango. Ik heb op een tropisch eiland tango gedanst op blote voeten! Geweldig toch! En omdat er zoveel enthousiasme was, wordt het waarschijnlijk volgende zondag opnieuw georganiseerd. Ik kijk er al naar uit. En nu op naar de evening class!
De mooie ervaringen in de TTC hebben ook weer te maken met mensen. Hoe eentje me spontaan een hoofdlamp leende omdat ik die meer nodig had op mijn fiets dan zij op haar brommer. Hoe iemand anders samen met mij een huis om te delen wil gaan zoeken voor maand 2 en 3. Hoe ikzelf heel waardevol advies heb gekregen van iemand die hier op het eiland woont en Agama yoga kent. Ze vertelde mij: zie dit hele gebeuren als een experiment met jezelf als het lab, het experiment, de onderzoeker en het resultaat allemaal tegelijkertijd. Voel je pijn, ga na wat die pijn veroorzaakt, ga diep en laat dan los. Ik heb haar raad al nodig gehad... Veel TTC-studenten zijn veel meer ervaren en dan komt mijn oude angst naar boven: ik kan dit niet, ik ben hier niet goed genoeg voor. De pijn die ik in mijn schouders en nek voelde tijdens de opwarming, kwam ook van dit geloof. Het loslaten via EFT heeft de pijn weggenomen. Ik ben nu al zeker dat er nog vele dingen zullen bovenkomen maar dat is ook waarvoor ik hier ben. Om mezelf en mijn onbewuste reaktiepatronen te leren kennen. Hoe pijnlijk dat ook is.
En dan is er het hotel waar ik verblijf tot 3 februari. Heel vriendelijke mensen die omdat ze weten dat ik Grieks spreek dat ook spreken met mij, en daarbij heel veel geuld hebben. Elke zondag is er een open mic en deze zondag was het tango. Ik heb op een tropisch eiland tango gedanst op blote voeten! Geweldig toch! En omdat er zoveel enthousiasme was, wordt het waarschijnlijk volgende zondag opnieuw georganiseerd. Ik kijk er al naar uit. En nu op naar de evening class!
Goodbye 2013, welcome 2014
Het was een bewogen laatste week van een bewogen jaar. Kerst vieren bij mijn ouders zoals elk jaar. Goed merken dat mijn ma het lastig heeft om heel het gebeuren een plaatsje te geven. En met heel het gebeuren bedoel ik niet alleen de breuk met VV maar ook de manier waarop ik ermee om ga en het feit dat ik morgen op mijn eentje naar de andere kant van de wereld vertrek.
Afscheid nemen van vrienden, samen nog een laatste keer iets gaan drinken, gaan feesten. Slik, vreemd gevoel.
Naar de notaris voor de notariële volmacht en nadien bij VV langs om de papieren van ons huis binnen te brengen. Het was een heel emotioneel moment. Ik heb hem mijn gevoelens over zijn plannen met Molleke voor de voeten geworpen. Heb hem al huilend gezegd dat het me heel veel pijn doet, dat ik het verschrikkelijk vind dat hij een deel van ons plannen met haar gaat uitvoeren, dat volgens mijn gevoel/intuïtie Molleke hem gebruikt om uit haar eigen miserabele situatie te komen. Uiteindelijk toch nog op een mooie manier kunnen afscheid nemen met een dikke knuffel en een "het gaat je goed" langs beide kanten.
De rugzak aan't samenstellen zijn (watte, 18 kg?? Da's veel te veel, laat die broek, dat t-shirt en die cremekes maar thuis) en op dat moment een mailtje krijgen van een collega dat me raakte. En daar kwamen de waterlanders weer. Voor de zoveelste keer deze week... Want nu begint het besef maar echt door te dringen dat je hier veel mensen achterlaat die om je geven.
Oudjaar was supertof. Eerst bij een vriendin en een voor mij onbekende vriend van haar gaan eten. Heel gezellig, lekker gegeten, fijn gebabbeld, goed gelachen. Daarna het stad in om het vuurwerk te bewonderen. Dit jaar stond ik op de eerste rij, op het achterdek van een boot op 50m van de afschietplaats. De max!!! 2014 is op een geweldige manier ingezet, laat het nu op een geweldige manier verdergaan aub...
Afscheid nemen van vrienden, samen nog een laatste keer iets gaan drinken, gaan feesten. Slik, vreemd gevoel.
Naar de notaris voor de notariële volmacht en nadien bij VV langs om de papieren van ons huis binnen te brengen. Het was een heel emotioneel moment. Ik heb hem mijn gevoelens over zijn plannen met Molleke voor de voeten geworpen. Heb hem al huilend gezegd dat het me heel veel pijn doet, dat ik het verschrikkelijk vind dat hij een deel van ons plannen met haar gaat uitvoeren, dat volgens mijn gevoel/intuïtie Molleke hem gebruikt om uit haar eigen miserabele situatie te komen. Uiteindelijk toch nog op een mooie manier kunnen afscheid nemen met een dikke knuffel en een "het gaat je goed" langs beide kanten.
De rugzak aan't samenstellen zijn (watte, 18 kg?? Da's veel te veel, laat die broek, dat t-shirt en die cremekes maar thuis) en op dat moment een mailtje krijgen van een collega dat me raakte. En daar kwamen de waterlanders weer. Voor de zoveelste keer deze week... Want nu begint het besef maar echt door te dringen dat je hier veel mensen achterlaat die om je geven.
Oudjaar was supertof. Eerst bij een vriendin en een voor mij onbekende vriend van haar gaan eten. Heel gezellig, lekker gegeten, fijn gebabbeld, goed gelachen. Daarna het stad in om het vuurwerk te bewonderen. Dit jaar stond ik op de eerste rij, op het achterdek van een boot op 50m van de afschietplaats. De max!!! 2014 is op een geweldige manier ingezet, laat het nu op een geweldige manier verdergaan aub...
Van blij naar verdrietig en terug
Op weg naar huis, net voor Zaventem, zag ik twee vliegtuigen kort na elkaar opstijgen. Bij het eerste moest ik glimlachen. Binnenkort zit ik daar ook, een gevoel van opluchting kwam over me. Bij het tweede stroomden de tranen over mijn wangen. Geen idee waar die ineens vandaan kwamen en waarom dan wel. Ik liet ze maar stromen, twee minuten later waren ze opgedroogd, brak het zonnetje door de wolken en verwarmde mijn hart. Van blij naar verdrietig en terug...
De notariële volmacht waar ik in mijn vorige post van sprak, kan nog last minute (= 2 dagen voor vertrek) geregeld worden. Fijn, hoef ik me niets aan te trekken van heel de rompslomp rond de verkoop en hoef ik me ook geen zorgen te maken dat ik daarvoor moet terugvliegen. Oké, ik moet er 200€ voor op tafel leggen maar dat is nog altijd minder dan een vlucht van ergens in Azië naar Brussel. Ben er wel verdrietig om dat die volmacht uberhaupt nodig is, maar toch ook wel blij dat het zonder ruzie kan. Van blij naar verdrietig en terug...
Sprekend over Brussel. Gisteren samen met mijn nicht naar de kerstmarkt in Brussel geweest. Heel fijn, veel rond gelopen, twee heel leuke cafeetjes gedaan, lekker chinees gegeten en veel gebabbeld. Zij is heel veroordelend naar VV toe, vindt dat je zoiets niet doet, vindt ook dat ik veel te braaf en naief ben tov hem. Het maakte me een beetje verdrietig. Ach, misschien heeft ze gelijk maar ik voel me goed bij de manier waarop VV en ik nu met elkaar kunnen omgaan. Ik moet verder met mijn leven en dat kan ik niet als ik me blijf vastklampen aan hem (door kwaad, veroordelend etc te zijn) Dus doe ik dat niet. Is dat braaf en naief? Dan is dat maar zo. Ik ben haar wel dankbaar voor een aantal suggesties ivm de notariële volmacht. VV heeft ze allemaal aanvaardt dus ik ga ervan uit dat ook dat allemaal op zijn pootjes terecht komt. We hebben trouwens veel meer over andere onderwerpen gepraat dan over VV hoor. Onder andere over het aantal onderbroeken dat ik ga meenemen (2 misschien 4 want het zijn strings, die wegen niet zoveel...) Haar gezicht was goddelijk! Ze gruwt alleen al van het idee.. Van blij naar verdrietig en terug...
Een ander ding waar ik zelf nog niet goed uit ben, is wat ik ga doen met deze blog. Om familie, vrienden en collega's op de hoogte te houden, ben ik een andere blog gestart. Zij weten niet van het bestaan van deze blog af (of toch zeer weinigen) en dat wil ik graag zo houden. Ik wil hier anoniem mijn gedachten en gevoelens kunnen neerpennen. Of ik tijd ga hebben om twee blogs bij te houden? Misschien wel, misschien niet. Ik ga ervan uit dat de frequentie van posten hier volgend jaar wat minder zal zijn. Volledig stopzetten wil ik niet. Mijn gedachtendoos blijft een fijne, veilige plek om dingen in te steken en dat wil ik niet opgeven. Van blij naar verdrietig en terug...
De notariële volmacht waar ik in mijn vorige post van sprak, kan nog last minute (= 2 dagen voor vertrek) geregeld worden. Fijn, hoef ik me niets aan te trekken van heel de rompslomp rond de verkoop en hoef ik me ook geen zorgen te maken dat ik daarvoor moet terugvliegen. Oké, ik moet er 200€ voor op tafel leggen maar dat is nog altijd minder dan een vlucht van ergens in Azië naar Brussel. Ben er wel verdrietig om dat die volmacht uberhaupt nodig is, maar toch ook wel blij dat het zonder ruzie kan. Van blij naar verdrietig en terug...
Sprekend over Brussel. Gisteren samen met mijn nicht naar de kerstmarkt in Brussel geweest. Heel fijn, veel rond gelopen, twee heel leuke cafeetjes gedaan, lekker chinees gegeten en veel gebabbeld. Zij is heel veroordelend naar VV toe, vindt dat je zoiets niet doet, vindt ook dat ik veel te braaf en naief ben tov hem. Het maakte me een beetje verdrietig. Ach, misschien heeft ze gelijk maar ik voel me goed bij de manier waarop VV en ik nu met elkaar kunnen omgaan. Ik moet verder met mijn leven en dat kan ik niet als ik me blijf vastklampen aan hem (door kwaad, veroordelend etc te zijn) Dus doe ik dat niet. Is dat braaf en naief? Dan is dat maar zo. Ik ben haar wel dankbaar voor een aantal suggesties ivm de notariële volmacht. VV heeft ze allemaal aanvaardt dus ik ga ervan uit dat ook dat allemaal op zijn pootjes terecht komt. We hebben trouwens veel meer over andere onderwerpen gepraat dan over VV hoor. Onder andere over het aantal onderbroeken dat ik ga meenemen (2 misschien 4 want het zijn strings, die wegen niet zoveel...) Haar gezicht was goddelijk! Ze gruwt alleen al van het idee.. Van blij naar verdrietig en terug...
Een ander ding waar ik zelf nog niet goed uit ben, is wat ik ga doen met deze blog. Om familie, vrienden en collega's op de hoogte te houden, ben ik een andere blog gestart. Zij weten niet van het bestaan van deze blog af (of toch zeer weinigen) en dat wil ik graag zo houden. Ik wil hier anoniem mijn gedachten en gevoelens kunnen neerpennen. Of ik tijd ga hebben om twee blogs bij te houden? Misschien wel, misschien niet. Ik ga ervan uit dat de frequentie van posten hier volgend jaar wat minder zal zijn. Volledig stopzetten wil ik niet. Mijn gedachtendoos blijft een fijne, veilige plek om dingen in te steken en dat wil ik niet opgeven. Van blij naar verdrietig en terug...
De laatste keer
Het begint te kriebelen! Van alles komt er een laatste keer voor het vertrek. De laatste tangoles, die ik dan nog wel moeten missen heb door een Salmonella-infectie opgelopen op het personeelsfeest van het werk. De laatste Pré-Soirée die supertof was dankzij veel schoon volk en een bende hippe collega's. De laatste werkdag. Eindelijk... Mijn werkkast opkuisen en alle papieren naar het containerpark brengen, voelde echt alsof ik een periode in mijn leven afsluit. En toch ga ik bepaalde collega's missen. Er zitten echt schatten van mensen tussen. Zo'n mooie, hartverwarmende reacties dat ik op mijn laatste mail gekregen heb. Mensen die me speciaal bellen om me succes te wensen. Het heeft me ontroerd...
De voorbereidingen zijn nog niet helemaal rond maar het zijn geen grote essentiële dingen meer die nog open staan. Dus ik ben er gerust in dat alles op zijn pootjes zal komen.
Emotioneel gaat het me goed doen om een tijdje volledig geen contact meer te hebben met VV. Het zijn stomme voorvalletjes die me doen ontploffen. Een sms-je om tussenpersoon te spelen bij zaken die hij nog af te handelen heeft met mijn broer en een vriend. Nee, ik doe dat niet meer! Ik ben zijn partner niet meer! Dat hij zijn dingen zelf regelt! Hij kan het geregeld krijgen om naar Griekenland te gaan met zijn blinde madam, dan moet hij dit ook maar regelen! Ik die hem daarover bel, hij die de telefoon zomaar inhaakt. Als de timing ongepast was, is het wel zo netjes om dat even te zeggen of gewoon niet op te nemen. Net voor dit alles gebeurde dacht ik nog dat mijn gevoelens voor VV echt wel weg waren. Maar dan wordt er op één of ander knoppeke gedrukt en komt er stoom uit mijn oren... Ik zal er wel een les moeten uit leren maar ik ben er alleen nog niet achter dewelke. Voer om over na te denken.
Ook voer om over na te denken is hoe we het gaan aanpakken met de verkoop van ons huis. Ik wil me tijdens de teacher training enkel kunnen concentreren op de yoga en op niets anders. Ik wil echt niet met een verkoop van een huis in mijn hoofd zitten, ik wil daar niet mee geconfronteerd worden. Daarnaast wil ik niet moeten terugvliegen om een handtekening te gaan zetten. Voor mij is heel die verkoop niet dringend en ik zou hem het liefst zien uitgesteld worden tot eind 2014 of totdat ik definitief weet of ik al dan niet terug naar België kom (alle mogelijkheden open houden hé). Natuurlijk wil VV het tegenovergestelde. Hij wil alles zo snel mogelijk achter de rug zodat hij een eigen huis kan kopen. Misschien is er een mogelijkheid om de notaris volmacht te geven en hoef ik me er niets van aan te trekken? Met nog twee weken voor mijn vertrek en de feestdagen ertussen, kadootjes die nog gekocht moeten worden, mensen die me absoluut nog willen zien etc, kan dit er eigenlijk echt meer bij...
De voorbereidingen zijn nog niet helemaal rond maar het zijn geen grote essentiële dingen meer die nog open staan. Dus ik ben er gerust in dat alles op zijn pootjes zal komen.
Emotioneel gaat het me goed doen om een tijdje volledig geen contact meer te hebben met VV. Het zijn stomme voorvalletjes die me doen ontploffen. Een sms-je om tussenpersoon te spelen bij zaken die hij nog af te handelen heeft met mijn broer en een vriend. Nee, ik doe dat niet meer! Ik ben zijn partner niet meer! Dat hij zijn dingen zelf regelt! Hij kan het geregeld krijgen om naar Griekenland te gaan met zijn blinde madam, dan moet hij dit ook maar regelen! Ik die hem daarover bel, hij die de telefoon zomaar inhaakt. Als de timing ongepast was, is het wel zo netjes om dat even te zeggen of gewoon niet op te nemen. Net voor dit alles gebeurde dacht ik nog dat mijn gevoelens voor VV echt wel weg waren. Maar dan wordt er op één of ander knoppeke gedrukt en komt er stoom uit mijn oren... Ik zal er wel een les moeten uit leren maar ik ben er alleen nog niet achter dewelke. Voer om over na te denken.
Ook voer om over na te denken is hoe we het gaan aanpakken met de verkoop van ons huis. Ik wil me tijdens de teacher training enkel kunnen concentreren op de yoga en op niets anders. Ik wil echt niet met een verkoop van een huis in mijn hoofd zitten, ik wil daar niet mee geconfronteerd worden. Daarnaast wil ik niet moeten terugvliegen om een handtekening te gaan zetten. Voor mij is heel die verkoop niet dringend en ik zou hem het liefst zien uitgesteld worden tot eind 2014 of totdat ik definitief weet of ik al dan niet terug naar België kom (alle mogelijkheden open houden hé). Natuurlijk wil VV het tegenovergestelde. Hij wil alles zo snel mogelijk achter de rug zodat hij een eigen huis kan kopen. Misschien is er een mogelijkheid om de notaris volmacht te geven en hoef ik me er niets van aan te trekken? Met nog twee weken voor mijn vertrek en de feestdagen ertussen, kadootjes die nog gekocht moeten worden, mensen die me absoluut nog willen zien etc, kan dit er eigenlijk echt meer bij...
Drama, schaatsen, happy end
Soms word ik toch zo moe van mezelf. Hoe ik van het kleinste prul een drama kan maken. Neem nu het volgende. Al jaren heb ik tijdens de kerstperiode zin om te schaatsen als ik de ijspiste zie op de kerstmarkt. Maar VV wilde nooit meedoen en dus deed ik dat dan ook maar niet. Dit jaar heb ik mezelf beloofd om het wel te doen. Maar mijn God, wat kan ik mezelf toch in de weg zitten...
Het is nochtans niet moeilijk hoor. Warm aankleden, naar ginder fietsen, betalen en schaatsen. Komt daar nog bij dat ik ontdekt heb dat ik gratis mag schaatsen omdat ik klant ben bij de sponserende bank. Het heeft 5 dagen geduurd vooraleer ik eindelijk mezelf er toe kunnen bewegen heb. En dat ging zo. Dag 1: opening kerstmarkt en ijspiste. Een beetje op mijn eentje rondgelopen om de boel te verkennen. Nee, vandaag niet, niet op de eerste dag. Al die mensen die erop staan te kijken... Nee toch maar niet. Dag 2: dag gevuld met andere bezigheden, er wel aan gedacht maar nee, te druk, morgen. Dag 3: Nee, te koud, geen zin, nog teveel andere dingen te doen. Dag 4: te emotioneel (zie vorige blogpost). Dag 5: Twijfel, twijfel. Ik moet naar de bib, dan ben ik er in de buurt en op een tijdstip dat het nog niet te druk gaat zijn. Maar ja, dan zit ik met die boeken. Een rugzak, dat hindert toch niet. Ja maar,... En zo ging de conversatie tussen bange en moedige Gedachtendoos nog even door in mijn hoofd.
Tot ik mezelf een spreekwoordelijk schop onder mijn kont heb gegeven, naar de bib ben gereden, niet teveel meer nagedachtheb, de ijspiste opgestapt ben en super genoten heb. In het begin was het nog wat wankel. Wat wil je, het moet bijna 20 jaar geleden zijn dat ik nog eens op schaatsen had gestaan. Maar na een tourke of 3 had ik de slag terug te pakken. Zalig, die wind rond mijn oren. Bijna niemand op de piste, dus tijd om er wat vaart achter te zetten. Whoehoe! Ik met een grote grijns op mijn gezicht zoevend over de piste. En dan, tjakka, foutje, boem patat op mijn gat! Oe, blauwe billen... Maar die grijns kreeg je niet meer van mijn gezicht... Voor geen meter...
Zie je, zo moeilijk is dat helemaal niet. En daarvoor heb ik dan 5 dagen nodig gehad... Is het omdat ik diep in mijn binnenste vond dat ik die ervaring met iemand moest kunnen delen, dat ik het niet waard was om ze alleen te hebben? Wie zal het zeggen? Ik ben in ieder geval superblij dat ik het uiteindelijk aangedurfd heb. En het zal niet de laatste keer geweest zijn, Gedachtendoos gaat de ijspiste nog onveilig maken... Ze weet nu tenslotte hoe het moet... ;-)
Het is nochtans niet moeilijk hoor. Warm aankleden, naar ginder fietsen, betalen en schaatsen. Komt daar nog bij dat ik ontdekt heb dat ik gratis mag schaatsen omdat ik klant ben bij de sponserende bank. Het heeft 5 dagen geduurd vooraleer ik eindelijk mezelf er toe kunnen bewegen heb. En dat ging zo. Dag 1: opening kerstmarkt en ijspiste. Een beetje op mijn eentje rondgelopen om de boel te verkennen. Nee, vandaag niet, niet op de eerste dag. Al die mensen die erop staan te kijken... Nee toch maar niet. Dag 2: dag gevuld met andere bezigheden, er wel aan gedacht maar nee, te druk, morgen. Dag 3: Nee, te koud, geen zin, nog teveel andere dingen te doen. Dag 4: te emotioneel (zie vorige blogpost). Dag 5: Twijfel, twijfel. Ik moet naar de bib, dan ben ik er in de buurt en op een tijdstip dat het nog niet te druk gaat zijn. Maar ja, dan zit ik met die boeken. Een rugzak, dat hindert toch niet. Ja maar,... En zo ging de conversatie tussen bange en moedige Gedachtendoos nog even door in mijn hoofd.
Tot ik mezelf een spreekwoordelijk schop onder mijn kont heb gegeven, naar de bib ben gereden, niet teveel meer nagedachtheb, de ijspiste opgestapt ben en super genoten heb. In het begin was het nog wat wankel. Wat wil je, het moet bijna 20 jaar geleden zijn dat ik nog eens op schaatsen had gestaan. Maar na een tourke of 3 had ik de slag terug te pakken. Zalig, die wind rond mijn oren. Bijna niemand op de piste, dus tijd om er wat vaart achter te zetten. Whoehoe! Ik met een grote grijns op mijn gezicht zoevend over de piste. En dan, tjakka, foutje, boem patat op mijn gat! Oe, blauwe billen... Maar die grijns kreeg je niet meer van mijn gezicht... Voor geen meter...
Zie je, zo moeilijk is dat helemaal niet. En daarvoor heb ik dan 5 dagen nodig gehad... Is het omdat ik diep in mijn binnenste vond dat ik die ervaring met iemand moest kunnen delen, dat ik het niet waard was om ze alleen te hebben? Wie zal het zeggen? Ik ben in ieder geval superblij dat ik het uiteindelijk aangedurfd heb. En het zal niet de laatste keer geweest zijn, Gedachtendoos gaat de ijspiste nog onveilig maken... Ze weet nu tenslotte hoe het moet... ;-)
Ik worstel...
Ik worstel heel erg met mijn gevoelens rond wat ik gisteren te horen heb gekregen. VV is na de tangoles nog even binnen geweest om den Trotter van Griekenland terug te brengen en om even te melden dat Molleke voor 4 weken met hem meegaat naar Griekenland. En dat ze daarna waarschijnlijk samen India, Nepal, Tibet en China gaan doen. AAAAAAHHH, dat waren onze plannen!!! Of toch zeker het laatste stuk!
Ja, Molleke, toen ik deze blogpost schreef heb ik haar naam lukraak gekozen, nog niet wetende dat ze mijn relatie/huwelijk zou ondermijnen. Blijkbaar is er intuïtie mee gemoeid geweest... Molleke komt ook terug in vorige blogposts als de vriendin van VV. Degene die 16 jaar ouder is en waarmee hij geen relatie heeft. Misschien geen romantische/sexuele relatie maar een relatie heeft hij er zeker mee want anders ga je er geen 4 weken mee op vakantie...
Het doet me echt pijn. Ik heb niet gekozen om alleen verder te moeten maar ik moet het wel doen! Alleen naar Azië, daar alleen gaan reizen omdat er geen partner meer is om het mee samen te doen. VV ging opnieuw beginnen, alleen, maar hij is helemaal niet alleen. Hij heeft iemand om mee te gaan. Hij hoeft niet alleen een café of restaurant binnen te stappen en medelijdend bekeken te worden. Hij hoeft zijn ervaringen niet alleen te verwerken. Ik moet dit wel allemaal doen. En hoe dankbaar ik ook ben voor alle lieve mensen rondom mij, die ene speciale persoon waar je alles mee deelt, mis ik heel hard. Aaaaah, het is niet eerlijk! Gillen zou ik willen doen, erop kloppen, roepen, tieren, schoppen,...
Maar Gedachtendoos blijft beschaafd en pinkt een traan weg...een hele vloedgolf...
Ja, Molleke, toen ik deze blogpost schreef heb ik haar naam lukraak gekozen, nog niet wetende dat ze mijn relatie/huwelijk zou ondermijnen. Blijkbaar is er intuïtie mee gemoeid geweest... Molleke komt ook terug in vorige blogposts als de vriendin van VV. Degene die 16 jaar ouder is en waarmee hij geen relatie heeft. Misschien geen romantische/sexuele relatie maar een relatie heeft hij er zeker mee want anders ga je er geen 4 weken mee op vakantie...
Het doet me echt pijn. Ik heb niet gekozen om alleen verder te moeten maar ik moet het wel doen! Alleen naar Azië, daar alleen gaan reizen omdat er geen partner meer is om het mee samen te doen. VV ging opnieuw beginnen, alleen, maar hij is helemaal niet alleen. Hij heeft iemand om mee te gaan. Hij hoeft niet alleen een café of restaurant binnen te stappen en medelijdend bekeken te worden. Hij hoeft zijn ervaringen niet alleen te verwerken. Ik moet dit wel allemaal doen. En hoe dankbaar ik ook ben voor alle lieve mensen rondom mij, die ene speciale persoon waar je alles mee deelt, mis ik heel hard. Aaaaah, het is niet eerlijk! Gillen zou ik willen doen, erop kloppen, roepen, tieren, schoppen,...
Maar Gedachtendoos blijft beschaafd en pinkt een traan weg...een hele vloedgolf...
Het voorlopig laatste tangosalon...
was een succes. De muziek was een leuke afwisseling tussen neo en oude tango. De companie was gezellig en ik heb bijna geen tijd gehad om op mijn stoel te gaan zitten. Ik heb vele mooie dansen mogen doen en daar ben ik heel dankbaar om. Ik ga hem missen, die tango... Maar wie weet kom ik in Azië wel ergens op een plaats waar ze deze mooie dans dansen. Afwachten maar en nog genieten van de laatste twee lessen.
Verbaasd...
Stel je het volgende scenario voor: drie dames in een café. Eentje gelukkig getrouwd en twee kindjes, de andere twee (waaronder gedachtendoos) single. Ze kennen elkaar van d'unief, zien elkaar niet zo regelmatig. Dan zou je toch denken dat er een heel geanimeerd gesprek ontstaat over vanalles en nog wat? Ik kan me in ieder geval al heel wat leuke onderwerpen bedenken om over te praten. Zoals de wijsneuzige uitspraken van de kindjes waarop de mama niet weet wat ze moet zeggen. De perikelen om aan een relatie te geraken, over dates en hoe die gaan. Over hoe gedachtendoos omgaat met het nieuwe singlebestaan. (Nog geen dates, laat me maar even op mijn plooi komen, ik ben trouwens binnen 5 weken het land uit, beter om hier niemand te moeten achterlaten.) Niets van dit alles! Werk! Het heeft zo ongeveer 95% van de tijd over werk gegaan! En van die 95% heeft gedachtendoos voor 1% bijgedragen aan het gesprek. Als er nu 1 ding is waar ik in mijn vrije tijd niet wil aan denken, laat staan over praten, is het toch wel dat.
Gedachtendoos heeft dan maar van op een afstandje zitten luisteren, zitten voelen hoe de gevoelens van frustratie zich opbouwden, geprobeerd om het gesprek naar andere onderwerpen af te leiden, gemerkt dat die pogingen consequent gesaboteerd werden en het daarbij dan maar gelaten. De gevoelens van frustratie veranderden langzaam in gevoelens van verbazing en verwondering. Verwondering over het feit dat een persoon heel haar leven rond haar werk bouwt. Wat als dat een keertje wegvalt?
Het was niet het leuke, ontspannende avondje op café geweest dat ik in gedachten had (wat is er nu leuk aan heel de avond over werk praten???) maar ik heb wel weer een waardevolle les geleerd. Ik ben goed bezig, mijn leven is gebouwd op verschillende pijlers. Als er daar eentje onderuit valt, is het geen ramp. Ik zal niet instorten. Net zoals ik niet ingestort ben toen VV onze relatie heeft verbroken. Het wegvallen van die pijler heeft in eerste instantie voor wat instabiliteit en een aantal emotionele uitbarstingen en inzinkingen gezorgd maar door het verschuiven van de vriendschap- en vrije tijdspijler staat mijn leven weer vrij stabiel. De ik-kan-het-alleen-ook-aan en de ik-hou-van-mezelf pijler staan nog niet altijd even stevig. Dat heb ik afgelopen weekend mogen ervaren. Gedachten in de trant van "zie mij hier nu zitten" en "ik wil een man die mij vastpakt" en "ik kan dit niet aan" vlogen door mijn hoofd. Maar dan, op het juiste moment, was er toch weer iemand/iets die me uit die stemming haalde. Ik mag me gelukkig prijzen...
Gedachtendoos heeft dan maar van op een afstandje zitten luisteren, zitten voelen hoe de gevoelens van frustratie zich opbouwden, geprobeerd om het gesprek naar andere onderwerpen af te leiden, gemerkt dat die pogingen consequent gesaboteerd werden en het daarbij dan maar gelaten. De gevoelens van frustratie veranderden langzaam in gevoelens van verbazing en verwondering. Verwondering over het feit dat een persoon heel haar leven rond haar werk bouwt. Wat als dat een keertje wegvalt?
Het was niet het leuke, ontspannende avondje op café geweest dat ik in gedachten had (wat is er nu leuk aan heel de avond over werk praten???) maar ik heb wel weer een waardevolle les geleerd. Ik ben goed bezig, mijn leven is gebouwd op verschillende pijlers. Als er daar eentje onderuit valt, is het geen ramp. Ik zal niet instorten. Net zoals ik niet ingestort ben toen VV onze relatie heeft verbroken. Het wegvallen van die pijler heeft in eerste instantie voor wat instabiliteit en een aantal emotionele uitbarstingen en inzinkingen gezorgd maar door het verschuiven van de vriendschap- en vrije tijdspijler staat mijn leven weer vrij stabiel. De ik-kan-het-alleen-ook-aan en de ik-hou-van-mezelf pijler staan nog niet altijd even stevig. Dat heb ik afgelopen weekend mogen ervaren. Gedachten in de trant van "zie mij hier nu zitten" en "ik wil een man die mij vastpakt" en "ik kan dit niet aan" vlogen door mijn hoofd. Maar dan, op het juiste moment, was er toch weer iemand/iets die me uit die stemming haalde. Ik mag me gelukkig prijzen...
Gedichtje
Onderstaand gedichtje beschrijft perfect hoe ik nu probeer mijn leven te leiden. Met de nadruk op probeer. Soms wil ik ze nog wel eens buitensluiten, die nare gedachten, maar dan bonzen ze alleen maar harder op de deur of komen ze langs de achterdeur binnen...
De herberg
Dit mens-zijn is een soort herberg:
elke ochtend weer bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.
Verwelkom ze, ontvang ze allemaal gastvrij!
Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase...
De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt.
De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.
(Jalaluddin Rumi, Perzische dichter)
De herberg
Dit mens-zijn is een soort herberg:
elke ochtend weer bezoek.
Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.
Verwelkom ze, ontvang ze allemaal gastvrij!
Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.
Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase...
De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.
Wees blij met iedereen die langskomt.
De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.
(Jalaluddin Rumi, Perzische dichter)
Magie:
Het bestaat nog in deze wereld. Gedachtendoos wordt helemaal meegesleept in de avonturen van Yelena, een meisje dat gered wordt van de strop, voorproever wordt van de commandant, haar magische vermogens en de liefde ondekt en daar ook weer van gescheiden wordt... Prachtig! De hele wereld rondom mij verandert in de wereld die beschreven wordt in de "Studie"" boeken van Maria Snyder. Dat noem ik nu eens magie. De gave om een lezer zo te laten opgaan in een verhaal dat die alles rondom zich vergeet. Alle zorgen, kwaaltjes, verdriet,... Vergeten, weg. Vervangen door de spannende avonturen van onze heldin. Wat bewonder ik de mensen die deze magische gave hebben! Eén van hun magische producten, boek genaamd, maakt het leven van duizende mensen aangenamer. Zo mooi. Ja, magie, het bestaat echt nog in deze wereld...
Een sms-je:
Ben jij thuis voor een theetje? Huh, VV die mij een sms-je stuurt om een theetje te komen drinken? Waar moet ik me nu aan verwachten? Wat bleek: hij kwam den Trotter van Griekenland halen maar eerst heeft hij nog verteld waarmee hij bezig is. Op een donderdagavond weggaan tot vroeg in de morgen. Op een vrijdagavond naar een concert gaan van "hoge en lage tonen" (????). Twee uur rijden op een zaterdagavond voor een tangosalon. En dat alles met zijn 16 jaar oudere vriendin waarvan hij volhoudt dat ze niets met elkaar hebben maar die misschien wel mee naar Griekenland gaat. Daar deed hij zeer vaag over.
Als ik zijn relaas aanhoor, komen een aantal bedenkingen naar boven.
1) Dit is niet de man die ik 12 jaar gekend heb. Door de week uitgaan tot 's morgens vroeg? Nee, nooit, werken was wat telde en dat zou hij nooit verwaarloosd hebben. Naar een concert gaan? Alleen als ik het voorstelde en dan pas na aandringen. Uit zichzelf? No way! Twee uur rijden voor een tangosalon? Vroeger was drie kwartier al te ver.... Welkom vreemde man.
2) Het is weer de vrouw die aanbrengt en bepaalt. Hij zegt als vanouds weer overal ja op. Ik snap het wel hoor. Iets nieuws is altijd leuk maar hij zit weer terug in hetzelfde patroon van altijd maar ja zeggen. Het patroon waardoor hij met mij gebroken heeft. Hij ging voor zichzelf denken en beslissen. Niet meer iemand anders laten bepalen. Ik zie het...
Is het mijn probleem? Nee, helemaal niet! Maar hij heeft nog altijd een plaatsje in mijn hart en als ik dit dan zie gebeuren kan ik alleen maar hopen dat hij geen 12 jaar meer nodig heeft om te beseffen dat hij zichzelf weer helemaal kwijt is...
Voila, dat moest er effe uit!
Als ik zijn relaas aanhoor, komen een aantal bedenkingen naar boven.
1) Dit is niet de man die ik 12 jaar gekend heb. Door de week uitgaan tot 's morgens vroeg? Nee, nooit, werken was wat telde en dat zou hij nooit verwaarloosd hebben. Naar een concert gaan? Alleen als ik het voorstelde en dan pas na aandringen. Uit zichzelf? No way! Twee uur rijden voor een tangosalon? Vroeger was drie kwartier al te ver.... Welkom vreemde man.
2) Het is weer de vrouw die aanbrengt en bepaalt. Hij zegt als vanouds weer overal ja op. Ik snap het wel hoor. Iets nieuws is altijd leuk maar hij zit weer terug in hetzelfde patroon van altijd maar ja zeggen. Het patroon waardoor hij met mij gebroken heeft. Hij ging voor zichzelf denken en beslissen. Niet meer iemand anders laten bepalen. Ik zie het...
Is het mijn probleem? Nee, helemaal niet! Maar hij heeft nog altijd een plaatsje in mijn hart en als ik dit dan zie gebeuren kan ik alleen maar hopen dat hij geen 12 jaar meer nodig heeft om te beseffen dat hij zichzelf weer helemaal kwijt is...
Voila, dat moest er effe uit!
Abonneren op:
Posts (Atom)